90 EEN VULKANISCH VISCIIJE. 



regt , als afstammeling van adam, die allen dieren namen gaf. Laat 

 ons hooren wat hij er van zegt, en met den grooten man ons ver- 

 bazen over de wonderen der schepping. 



Deze denkbeelden vormden zich in onzen geest , toen ons 

 eene verhandeling van von humboldt in handen kwam : Wij 

 meenden den lezers van dit Album geen' ondienst te doen 

 met eenige bijzonderheden uit die verhandeling onder hunne aan- 

 dacht te brengen, als behandelende eene zeer merkwaardige visch- 

 soort, en wel den Pimelodes cyclopum. 



De vulkanen van Zuid-Amerika, vooral die van Quito, zijn veel 

 hooger dan onze Europeesche. De Imbaburu en de Cotopaxi b. v. 

 zijn wel vijfmaal hooger dan de Yesuvius. Aan die meerdere hoogte 

 nu schrijft von humboldt de omstandigheid toe, dat die vulkanen 

 meer dan eenen krater bezitten en dat al die kraters van een en 

 denzelfden vulkaan allen ongelijksoortige opwerpselen uitbraken. 

 Terwijl de lava door den Vesuvius, te gelijk met puimsteen en 

 andere ligtere zelfstandigheden, uit eene en dezelfde opening opge- 

 worpen wordt, zou zij door de Amerikaansche bergen niet uit den 

 hoofdkrater gebragt kunnen worden , en daarom zou er zich een 

 lagere krater gevormd hebben, die slechts lava, vervolgens iets 

 hooger een, die verbrande klei, nog hooger een andere, welke ko- 

 kend water opwerpt, en zoo voort, tot zich uit den krater, die 

 het hoogst gelegen is, vooral rook, damp en gassoorten zouden 

 ontlasten. Zijne waarnemingen en de berigten bij Indianen opge- 

 zaraeld, bevestigen die stelling. Zoo heeft de Tungaragua nooit 

 lava, maar wel asch en zwavelzure aluinaarde opgeworpen. Nog 

 een ander verschijnsel schijnt de stelling, dat niet alle stoffen van 

 ongelijke zwaarte even hoog opgeworpen worden, te bevestigen, 

 namelijk dat er zijdelijke openingen zijn, die slechts slijk opleveren 

 en in die slijk de door ons reeds vermelde visschen. Zelfs is die 

 voortbrenging van slijkerig water en visschen bijna immer aanhoudend , 

 en zijn integendeel de groote uitbarstingen van den Cotopaxi perio- 

 diek, om de twintig tot dertig jaren. Het schijnt dus, dat die ne- 

 veuuitbarstingen , om ze zoo te noemen, niet in verband staan met, 

 en van eene andere oorzaak afhangen dan de uitbarsting zelve. Von 



