EE.M VULKANISCH VISCHJE. 91 



HDMBOi.DT stelt, dat er in het binnenste van den berg ontzaggelijk 

 groote meeren aanwezig zijn moeten, die door onderaardsche rivie- 

 ren met het water op de oppervlakte der aarde in betrekking staan. 

 Dit laat zich denken en blijkt ook uit het feit, dat er soms op 

 eens, uit spleten en gaten, water te voorschijn komt. Maar eene 

 andere vraag is het : hoe komt dat water uit de kraters ? Mag men 

 gelooven dat die waterkommen even hoog gelegen zijn van binnen , 

 als de openingen van buiten? Immers neen, hoe zouden zij daar 

 bestaan blijven, grenzende aan rotswanden die door vulkanisch vuur 

 gevormd zijn en soms tot gloeihitte verhit worden? Zij zullen dus 

 veel lager gelegen moeten zijn, en het schijnt uit den niet mis- 

 vormden toestand der mede opgeworpen wordende visschen te blij- 

 ken , dat er eene andere oorzaak dan de dadelijke werking van het 

 onderaardsche vuur aanwezig is, waardoor en water en klei èn vis- 

 schen naar boven en buiten gevoerd worden. Om eene op redenering, 

 niet op bewijzen , welke men geenszins verkrijgen kan , gebouwde ver- 

 klaring te geven , kan men slechts stellen , dat die meeren als 't 

 ware op een gewelf rusten; dat die holte met lucht of gas gevuld 

 is, en deze nu, door de eene of andere werking van het vuur in 

 te groote hoeveelheid voor de ruimte van het gewelf opgehoopt 

 wordende, eenen uitweg zoekt, het bovengelegene water opheft 

 en zoo uit den krater werpt; of wel, de tegenovergestelde uit- 

 werking van het vuur, namelijk het verdunnen dier beslotene 

 lucht, heeft dezelfde gevolgen, dat is, opheffing van het gewelf, 

 met alles wat er boven op gelegen is: slijk, water, visschen. En 

 dat wij dit aannemen mogen , dat er in die geheimzinnige holen 

 groote plaatsveranderingen geschieden, zonder merkbare verplaat- 

 singen der warmte, schijnt bewezen te worden door het feit, dat 

 er uitbarstingen plaats hebben zonder aardbevingen; en ook hieruit, 

 dat er, tijdens de Imbaburu uitdoofde, echter toch bij voortduring 

 uit de nevenkraters visschen werden opgeworpen en dat, toen op den 

 19 Junij 1698 de krater van den Cargneiraro inzakte, men massa's 

 slijk en visschen in zijne holten verzameld vond. Het kan dus 

 zijn, dat die uitwerpingen plaats hebben uit andere holten als uit 

 die waaruit het vuur ontspringt, en dit moet wel zoo zijn, omdat 



