OVER DE DOODE ZEE 



Ds. A. T. KEITSMA. 



{Vervoli/ en slot vun hlaJz. 6-1.) 



IIL 



Over de oever^^ ^ die de JDoode zee omgeven^ met opzigt tot 

 hun geologisch karakter en eenige eigenaardige voort- 

 brengselen. 



Het diepe waterbekken der Doode zee wordt van alle zijden 

 omgeven door hooge klippen en naakte rotsen, die zich soms tot 

 eene hoogte van 2500 voet boven den waterspiegel verheffen. De 

 noordelijke kust is eene uitgestrekte slibvlakte, die spoedig in eene 

 zandige hoogvlakte overgaat. Aan de noordoostelijke en noordwes- 

 telijke kromming, nadert de van het noorden tot het zuiden zich 

 uitstrekkende bergketen tot de oevers der zee en sluit ze aan beide 

 zijden in. Hier verheffen ze zich steil aan den oever omhoog, alsof 

 ze door menschelijke hand opzettelijk waren bewerkt; daar vertoo- 

 nen ze eene meer afgebrokkelde en verweerde gedaante; ginds rijzen 

 ze terrasvormig omhoog, alsof de berglagen in rijen op elkander 

 waren gestapeld. Op sommige plaatsen naderen zij den waterspiegel, 

 op andere vertoont zich eene smalle strook glooijend oeverland met 

 eene vuile zoutkorst overdekt. Op de meeste plaatsen , waar de uit 

 Judea's of Moab's gebergte afstroomende beeken zich in de zee ont- 

 lasten, vormen zich kleine in zee uitspringende deltas. Deze twee 

 bergreeksen omsluiten het zuidelijk einde der zee niet, maar zet- 

 ten zich veeleer in dezelfde rigting voort. Vandaar dat de zuid- 

 kust even als de noordkust vlak en laag is, zich als een uitgestrekt 



1857. ■< 



