DE OORSPRONG DER PARELEN. 127 



eenen bijenkorf binnengeslopen om honig te rooven, door de ver- 

 eenigde pogingen der werkbijen weldra wordt ingemetseld, ook zij, 

 door parelstof omgeven, levend in een graf worden opgesloten, dat 

 in kostbaarheid voorzeker zijns gelijken niet heeft. Volgens filippi 

 behooren de bedoelde diertjes tot de groote klasse der ingewands- 

 wormen. Het zouden namelijk de larven (Cercariën) van Distoma 

 du]^licatum zijn. Küchenmeister daarentegen leidt uit zijne waar- 

 nemingen af, dat een kleine waterspin of myt [Atax ypsilopJiora 

 V. BENED.) , die in grooten getale in sommige wateren leeft en zijne 

 eijeren in de schelpen der zoet watermossel en legt, de kernen der 

 parelen levert. 



Het waarschijnlijkst is derhalve, dat noch de eene, noch de an- 

 dere soort bij uitsluiting tot de parelvorming aanleiding geeft, maar 

 dat verschillende parasitische dieren daarvan oorzaak kunnen zijn, 

 iets dat dan ook wel aangenomen moet worden ten aanzien van de 

 in zee levende parelvormende schelpdieren, waar de genoemde dier- 

 tjes niet voorkomen maar door anderen vervangen worden. 



Zoo zouden dan de parelen, waarmede de mensch zich tooit, 

 slechts de graftomben zijn van schepselen, die, hoewel bijna mi- 

 kroskopisch klein, toch ook eenmaal, zij het dan ook op hunne 

 wijze , het leven genoten ; de doodkisten van ingewandswormen en 

 spinnen, dieren waarvan de naam reeds genoeg is, om bij menigeen 

 walging op te wekken ! Het is niet anders , waarde lezeressen ! de 

 parelen zijn wit gepleisterde graven ! Maar toch is nog eenige twij- 

 fel aan de algemeenheid van het feit mogelijk. Kernen, die als 

 vreemde, voor het dier hinderlijke ligchaampjes, door hetzelve in 

 parelstof worden ingehuld, moeten wel is waar steeds aanwezig zijn, 

 maar het is zeer goed denkbaar, ja waarschijnlijk, dat deze van 

 zeer verschillenden aard kunnen wezen. Die kern behoeft zelfs niet 

 noodzakelijk altijd een organisch, levend wezen te zijn. Dit wordt 

 eigenlijk reeds daardoor bewezen, dat de eenmaal gevormde kleine 

 parelen, die men ook wel parelzaad heeft genoemd, allengs door 

 voortgezette omhulling met nieuwe lagen, al grooter en grooter 

 worden. De Chinezen wisten dit reeds voorlang. Zij brengen in 

 de geopende schelpen eener groote, bij hen te lande te huis behoo- 



