DE MONDEN DER RIVIEREN. 



131 



deelen der rotsen worden in het water opgelost, andere worden als 

 een grover of fijner gruis medegevoerd ; de van alle kanten gespleten 

 en ondermijnde rotsblokken storten allengskeiis omlaag, om verder 

 weggevoerd en ontbonden te worden, terwijl daarboven gedurig 

 nieuwe gedeelten der bergen door den voortdurenden invloed van 

 regen- en sneeuwwater worden aangetast. Hoe steiler de afhellingen 

 der gebergten, hoe sneller de vaart der stroomen is, des te meer 

 en grooter blokken zullen er nevens het gruis, zand en slib door 

 de wateren worden afgerukt en omlaag gevoerd. 



De grootere blokken kunnen evenwel niet ver worden medege- 

 voerd; zoodra de vaart van den stroom geringer wordt, blijven zij 

 op den bodem liggen. Groote ophoopingen van steenblokken vindt 

 men op die plaatsen, waar de dwarsdalen, die loodregt op de rig- 

 ting van de bergketen gelegen zijn, in de lengtedalen uitkomen. 

 De dwarsdalen der gebergten zijn de hoogste en steilste ; uit dezen 

 stroomen de eerste en wildste bergstroomen omlaag; zij storten 

 hunne wateren dan in de lengtedalen uit, die in de rigting van 

 de bergketen gelegen zijn, en, minder steil en afbellende, een 

 zachteren stroom der beken te weeg brengen. Aan de uiteinden der 

 dwarsdalen vormen zich de eerste regelmatige afzettingen van mede- 

 gevoerde steenen , zand en gruis , welke eene kegelvormige gedaante be- 

 zitten. Op nevensgaande 

 afbeelding is zulk een 

 puinkegel bij b voorge- 

 steld; zij liggen met den 

 top naar boven gekeerd 

 en loopen aan hunnen 

 voet glooijend af, terwijl 

 de bergstroom zich over 

 den rug des kegels in 

 eene weinig uitgeholde 



bedding omlaag stort. 

 Fig. 1. Puinkegel. . + n j- 



De rotsstukken , die op 



deze plaatsen zijn opgehoopt , vertoonen meestal nog scherpe kanten, 



daar zij slechts een gering eind weegs zijn voortgerold, 



9•>^ 



