DE MOi^DE^ ÜKR RIVIEREN. 139 



staan van de Egyptische duinketeii is zeker aan dezelfde oorzaken 

 toe te schrijven, die ook elders zoodanige vorming hebben bewerkt. 

 Stellen wij ons Beneden-Egypte met zeewater overdekt voor, terwijl 

 de Nijl op veel hooger plaatsen in zee uitstroomde- en de tegen- 

 woordige aanslibbingen grootendeels nog niet bestonden. De rivier 

 voerde intusschen aanhoudend slib in zee, dat op zekeren afstand 

 van de riviermonden, waarschip) nlijk vele mijlen daarvan verwijderd, 

 daarin bezonk, doordien op die plaatsen de stroom van het rivier- 

 w^ater door den tegenstand van het zeewater tot stilstaan werd ge- 

 bragt. De branding der zee scheidde de fijnere slibdeelen van het 

 daaronder gemengde zand af, voerde de eerste met zich mede, en 

 liet het laatste als banken liggen. Die banken werden allengskens 

 hooger, en staken ten laatste uit de zee omhoog; de heerschende 

 Noordewinden stuwden hen eenigzins over elkander, waardoor 

 zich een betrekkelijk hooge duinketen, uit zand bestaande, vormde. 

 Maar de kalkschalen van op het strand levende mikroskopische 

 dieren (Eoraminiferen), welke onder het duinzand gemengd waren, 

 verbonden met de kalk van het aangevoerde rivierslib , vormden aan 

 de lagere gedeelten van de duinketen een zandachtigen kalksteen, 

 welke beter dan gewone zandduinen aan de werking der zee weer- 

 stand biedt, zoodat de daarin voor vele eeuwen uitgehouwen catacom- 

 ben van Alexandrie nog ongedeerd zijn bewaard gebleven. Nadat de 

 duinketen eens bestond, werd de binnenzee of lagune, die tusscheu 

 de duinen en den mond der rivier gevormd was, allengs met slib 

 aangevuld , dat nu rustig daarin kon bezinken , doordien het rivier- 

 water daarbinnen in zijne vaart werd gestuit , en de zee slechts door 

 enkele openingen kon binnendringen. Als de bodem der lagune al- 

 lengskens ondieper werd, verdreef het rivierwater het zeewater uit 

 deze ruimte , hoogde den bodem verder op , en in den loop van vele 

 eeuwen kwam de eene landstreek na de andere boven water, totdat 

 ten laatste slechts eenige kleinere met zoet- of brak water gevulde 

 lagunen (de meren of binnenzeeën Mareotis, Burlos enz. ; zie de kaart 

 op blz. 135) aan den rand van de delta overbleven, die nog jaarlijks 

 in diepte en uitgebreidheid afnemen. Maar vormt zoo de duinketen 

 eene natuurlijke borstwering, achter welke de aanslibbingeu rustig 



