150 



DE MONDEN DER UIVIEREN. 



H:=i=i=r 





il:i>: ■■ 





mm 









horizontaliteit der lagen zeer zigtbaar, ter- 

 wijl zij in deze rigting alleen eene eenig- 

 zins meer wigvormige gedaante hebben. 



Voormelde lagen vertoonen eene merk- 

 waardige regelmaat in hare opeenvolging. 

 Op den ouden vloedgrond vindt men 

 vooreerst eene laag van zeer digten Mei- 

 mergel (XT) van eene buitengewone fijn- 

 heid en zeer kalkhoudend. Hierop volgen 

 drie andere kleimergel- of leemlagen (X, 

 IX, VTTT), van eene eeuigzins mindere 

 1 fijnheid, waarover eene aanzienlijke zand- 

 § laag (VII) is uitgespreid. Nu volgt weder 

 S kleimergel (VI) en zand (V), dan nog- 

 I maals veenachtige klei (IV) , zandige klei- 

 § mergel (III) en blaauwe klei (II), op 

 I welke laatste laag de veenbodem (I) rust , 



g die in. Amsterdam overal oTider den be- 

 id I 



^ ganen grond wordt aangetrofien, 

 § Een overgang der lagen van den dig- 

 S ten kleimergel tot het grove zand is 

 vooral in de onderste lagen duidelijk waar- 

 neembaar, en herhaalt zich minder regel- 

 matig nog tweemaal in de hoogere. 



Deze opeenvolging heeft haar grond in 

 de wijze van afzetting der deeltjes in water 

 bij onderscheiden . toestanden van bewe- 

 ging. Denken wij ons eene rivier, die, 

 met zand en slib beladen , zich in eene zee 

 met weinig hellenden bodem uitstort. De 

 stroom vermindert in snelheid, naarmate 

 het rivierwater verder in zee voortstroomt, 

 zoodat zich het zwaarste gruis aan den 

 mond der rivier of nog hooger op, het 

 ligtere daarentegen meer naar den zeekant 



