DE MONDEN DER EIVIEREN. 



EEN BUK OP DE GESCHIEDENIS VAN DEN NEDERLANDSCHEN BODEM, 



DOOR 



Dr. W. A. J. van GEUNS. 



{Vervolg van blz. 129.) 



Eenigermate gelijk aan deze vormingen kunnen wij ons het ontstaan 

 van onze aangeslibde gronden voorstellen, wanneer wij daarbij acht 

 geven op den invloed, dien het ontstaan van den oeverwal of duin- 

 keten heeft uitgeoefend. Wij maakten bij de beschouwing van de 

 delta van den Nijl daarvan reeds gewag en kwamen later tot het 

 besluit, dat voor elke riviermonding in eene matig ondiepe en niet 

 te onrustige zee zich eene reeks van banken afzet; naarmate de 

 stroom van het rivierwater sterker of zwakker is , zal het rivierwater 

 op kleineren of grooteren afstand van de kust tot rust komen , en 

 hare stoft'en daar afzetten , zoodat zich een oeverwal zal vormen , 

 wiens plaats door den stroom van rivier en zee, en door de diepte 

 der zee bepaald wordt. Bij ons te lande waren er drie hoofdstroomen, 

 de Rijn, Maas en Schelde, die een gemeenschappelijken oeverwal 

 vormden, waaruit later de duinen ontstonden, die van Walcheren 

 af langs Holland en de noordelijke eilanden heen ons vaderland 

 begrenzen. Wij kunnen ons dus voorstellen, dat er eene lagune of 

 binnenzee gevormd werd, die de geheele ruimte van ons vaderland 

 van den vloedgrond af tot aan den uitersten grens van onze tegen- 

 woordige duinketen innam. De oeverwal lag oorspronkelijk zelfs 

 nog verder zeewaarts, en eerst toen zij door de noordewinden land- 

 waarts in werd gedreven , en hierdoor tot duinen werd opgestuwd , 

 nam hij langzamerhand de plaats in, op welke wij thans onze duinen 

 aantreffen. Het is namelijk eene aan onze kusten maar al te wel 

 bekende daadzaak, dat de duinen zich steeds verder en verder land- 

 waarts in voortbewegen, en dat hierdoor een merkelijk deel van 



1857. 11 



