'7^ 



ip^ DE MONDEN DER RIVIEREN. 



wouden deu droogen wind afweren, die, over den belemmerden 

 bouwgrond strijkende, hem zijne vochtigheid ontneemt. De wouden 

 zijn alleen met hunne kruinen aan dien invloed blootgesteld, 

 en binnen in het bosch behoudt de grond zijne vochtigheid, en 

 doet het water langzaam en geregeld afvloeijen, Tusschen de wou- 

 den heen vlietende , is de watermassa van beken en rivieren zelve 

 minder aan wind en zonneschijn blootgesteld, zoodat niet alleen 

 eene grootere watermassa in de beken wordt uitgestort, maar ook 

 veel minder rivierwater door verdamping in de lucht terugkeert. 

 De kruinen der boomen, door verdamping en afstraling van warmte 

 eenen minderen warmtegraad bezittende dan de naakte bouwgrond, 

 werken voorts zoodanig op de vochtige winden, dat zij de afkoe- 

 ling dezer over hen strijkende vochtige luchtlagen bevorderen en 

 het neerslaan van waterdamp daaruit vermeerderen. Vermindering van 

 de uitdrooging door den droogen wind, vermeerdering van regen 

 uit den vochtigen luchtstroom, ziedaar dus de werking der wou- 

 den, die eene verhooging van de watermassa van beken en rivie- 

 ren te weeg brengt. 



Toen derhalve de bergen van Germanië en de noordelijke vlak- 

 ten , onze vloedgronden niet uitgesloten , met onmetelijke natuur- 

 wouden bedekt waren , — eene reusachtige vegetatie , wier aandenken 

 zelfs bijna verdwenen is, boomen van honderde jaren ouderdom, 

 wier wortelen zelfs zich als kolossale arcaden over den bodem ver- 

 hieven, zoodat Plinius geheele scharen der Romeinsche cohorten 

 daaronder zag heentrekken, — in die oude tijden mogen wij veilig 

 aannemen, dat onze rivieren eene veel groote watermassa in onze 

 delta afvoerden. Daarmede ging voorzeker ook eene grootere mede- 

 voering van slib gepaard ; wie de met bosschen bedekte bergtoppen heeft 

 bezocht, behoeft geene nadere aanwijzing, hoe onder den invloed 

 van de vochtige humuslaag en de steeds ruischende beken de ver- 

 wering en afslijpiug der rotsen aldaar oneindig sterker plaats 

 grijpt dan op de naakte bergen. 



Zoo vloeiden dan de groote rivieren, met veel slib beladen, over 

 onzen bodem heen, en door geen dijken in hare uitbreiding beperkt, 

 zetteden zij wijd en zijd in de landen de medegevoerde stoffen af- 



