3r&^ EENIGE BIJZONDERHEDEN 



natuur toch op eeue zeer schooiie wijze voorzien in de bescherming en 

 beveiliging der schubben zelve, namelijk door er eene slijmige vloeistof 

 over heen te spreiden, die hen als 't ware vernist. Dit slijm wordt 

 afgescheiden door kleine kliertjes, welke vooral in grooten getale 

 aan den kop, en bijzonder rondom de neusgaten worden aangetrof- 

 fen. Die slijm nu wordt door de voortgaande beweging van den visch 

 in het water over het ligchaam uitgespreid, en dan vooral als de 

 visschen stroomopwaarts zwemmen , wat zij om die reden bij voor- 

 keur doen. In geval nu de visch te lang is , zoo als b. v. de aal , of 

 als de kliertjes aan den kop niet genoeg opleveren , zoo als bij den 

 baars, dan heeft de natuur in die behoefte voorzien door langs de 

 zijdelijke lijn van den buik en den staart dergelijke kliertjes te 

 plaatsen, en de schubben, welke de openingen dier kliertjes bedek- 

 ken, met eenen tubus of koker te doorboren, uit welken het slijm 

 kan ontlast worden. Sommige visschen, die door hunne levenswijze 

 aan een groot verlies van slijm zijn blootgesteld, zoo als de cohitis 

 fossilis ^ welke in het slijk kruipt, hebben eene zoo ruime afschei- 

 ding van dat slijm, dat in twee dagen het water van eene goud- 

 vischkom, waarin men hem in het leven houden kan, als in eene 

 geleiachtige massa veranderd wordt en het dus noodig is hem min- 

 stens tweemaal in de week te verschoon en. 



Wij hebben reeds gezegd, dat de baars niet tegen de vorst kan, 

 en daarom in den winter naar diepere waters verhuist. Daardoor 

 vindt men hem dan ook, volgens jiiüine, in groote menigte in 

 den winter in het diepe meer van Genève; doch hoe veilig hij 

 dan is voor de vorst, daar wordt hij aan een gevaar .van eenen 

 anderen aard blootgesteld ; men ziet hem daar namelijk niet zelden 

 boven drijven met uit den bek hangende maag en slokdarm. Om 

 dit te verklaren, bedenke men dat de baars eene zeer groote zwemblaas 

 heeft, welke volkomen gesloten is, en niet, zoo als bij vele andere 

 visschen, met den slokdarm, de maag of de darmen door middel 

 van eene buis [ductus p^ieumaücus) in gemeenschap staat. In die 

 diepe wateren nu (somtijds 40 a 50 ellen) is de zwemblaas onder- 

 worpen aan eene drukking, gelijkstaande met die van elf atmos- 

 pheren, en in geval nu die drukking eensklaps grootelijks ver- 



