OVKP. DEN BAAnS. «ié^ 



mindert door de eene of andere omstandigheid , b. v. door den visch 

 aan den hengel naar boven te sleuren , dan heeft de lucht in de 

 zwemblaas geen tijd om langzamerhand in evenwigt te komen met 

 die daar buiten, zij zet de blaas niet alleen tot bersten toe uit, 

 maar drijft zelfs de voor de blaas liggende deelen naar buiten. Men 

 wil dat dit ongeluk den visch zeer gemakkelijk in die omstandig- 

 heden overkomt, zoodat zelfs eene zwakke aanraking met het touw- 

 werk van een net , of eene andere geringe oorzaak , voldoende is , om 

 dit gevolg te hebben. Het spreekt van zelve dat wij hier in Neder- 

 land dit verschijnsel niet kunnen waarnemen, omdat hier het water 

 zoo diep niet is en dus de lucht in de zwemblaas niet aan eene 

 zoo groote drukking wordt onderworpen. 



Het vleesch van den baars is wit, vast van vezel, ligt verteer- 

 baar en hoogst aangenaam van smaak. Men kan weken achtereen 

 alle dagen baars eten zonder dat hij tegenstaat, zoo als dit met 

 andere visschen, welke echter ook zeer geacht zijn, niet zelden 

 het geval is, b. v. met den aal. Ook zijn alle volken die den baars 

 in hun land bezitten er verzot op. Hij wordt meestal versch gege- 

 ten, omdat men hoogst zelden een zoo groot getal te gelijk vangt, 

 dat het der moeite waard is hem te zouten of te droogen. Alle vol- 

 ken eten de kleinen gebraden en de grooteren gekookt; de Perzen 

 eten den baars gestoofd, de Pranschen au court bouillon, de Ne- 

 derlanders met verschillende sausen. In Priesland, waar de baars 

 vooral in het Sneekermeer, de Boorn enz. vrij overvloedig is, gaan 

 vele liefhebbers van baars naar een logement op den weg van 

 Leeuwarden naar 's Heerenveen, de Oude Schouw genaamd, enkel 

 en alleen om baars met pieterselie te eten. De Laplanders ontdoen 

 den baars niet alleen van zijne schubben (zoogenaamd schrabben) 

 maar zelfs van de huid. Deze nu leggen zij in water te rotten, op- 

 dat de schubben loslaten zullen, verwijderen die dan en koken 

 vervolgens de huiden tot eene uitmuntende vischlijm : iets dat men 

 misschien wel met de huid van vele andere visschen kon navolgen. 



Men vangt den baars met netten van allerlei soort, zegen, fuiken, 

 enz. Men zegt, dat hij zich somtijds onbewegelijk houdt, als het 

 net wordt opgehaald, alsof hij den visscher in den wa^n wilde 



