OVER HET OiNWEDER, 199 



In den avond van 31 Julij 1813 nam howard te Tottenham, in 

 de nabijheid van Londen, bij helderen hemel sterke weerlichten waar 

 in de rigting van het zuidoosten. Ongetwijfeld waren zij eene te- 

 rugkaatsing van een hevig onweder, 't geen op hetzelfde uur tusschen 

 Duinkerken enCalais, op een' afstand van ongeveer 25 mijlen, ge- 

 vallen was. Dat op zulk een afstand teruggekaatst licht kan worden 

 waargenomen, is ten volle bevestigd bij het geven van signalen 

 met buskruid op bergen. 



Kaemtz vermeld eene aardige bijzonderheid over den oorsprong 

 van dit elektrisch verschijnsel. Op 16 Aug. 1832 ontstond in de 

 zitting van de Société de Physique te Genève eene levendige woor- 

 dentwist over den aard der weerlichten , en des avonds tegen het 

 sluiten der zitting vertooiiden zich, als om de gevoelens daarover 

 te toetsen , eene menigte van weerlichten , vooral tegen het noorden. 

 Korten tijd daarna waren de dagbladen opgevuld met berigten van 

 hevige onweders, die in meer zuidelijke rigting hadden gewoed. 



Op grond van eenige opmerkingen door mij zelven gedaan, komt 

 het mij echter voor, zoo als ook vroeger reeds door anderen is me- 

 degedeeld, dat niet alles wat men weerlicht noemt uit teruggekaatst 

 licht bestaat. Dit is mij vooral duidelijk geworden bij een hevig 

 onweder, 't geen in den zomer van het jaar 1843 te 's Graveland 

 viel en in de rigting van Amsterdam afdreef. Ik zag in diezelfde 

 rigting verschijnsels van licht volkomen gelijk aan weerlichten. Bij 

 verren afstand, zeer vochtige lucht, en horizontale rigting van den 

 bliksemstraal, schijnt deze zich als weerlicht voor te doen. 



Maar voorspellen de weerlichten warmte, of versterking van het goede 

 weder, zooals men veelal dit noemt, hetgeen een algemeen verspreid 

 volksgeloof is ? De ondervinding schijnt deze meening veeltijds te 

 wettigen, en ik acht het niet onmogelijk, dat, als men deze weer- 

 lichten beschouwt als gevormd door de verefl'ening van een verbroken 

 elektrisch evenwigt in de hoogere luchtlagen, zij als voorboden of gezel- 

 len van een voortdurend warm zomerweder kunnen worden beschouwd. 



Tot de derde klasse eindelijk bragt ara go een geheel verschil- 

 lend verschijnsel, doorhem éclairs en boule genaamd, omdat zij zich 

 in de gedaante van bollen van verschillenden omvang vertoonen. Zij 



