OVER HET ONWEDER. 203 



menigmaal ook door mij zelveii korter waargenomen ; op welk eene 

 geringe hoogte moet dan de donderbui hangen ? eene hoogte die 

 soms 150 a 200 el niet kan overtreffen; en mij dunkt dat dit te- 

 gen onze waarnemingen strijdt. 



Daarenboven hebben sommige donderslagen iets zoo eigenaardigs, 

 dat van het gewone geluid afwijkt , iets zoo oorverdoovends of 

 knallends, dat ik alleen kan verklaren uit de omstandigheid dat 

 wij ons digt bij de bron van het geluid kort boven de Aarde be- 

 vinden. Bij een hevig onweder, 't geen in den zomer van 1855 bo- 

 ven Amsterdam losbarstte, is mij dit volkomen duidelijk gewor- 

 den. Bij een' geweldigen donderslag die onmiddellijk op het licht 

 volgde, trilden de ramen en ruiten in eene zaal van mijn huis; deze 

 trilling verspreidde zich achtervolgens naar den voorgevel van het 

 huis, en eindigde aan de ruiten der zijkamer en van het lichtraam 

 boven de deur. De afstand tusschen de ramen van de zaal en de zij- 

 kamer bedraagt 23 Ned. ellen; dus groot genoeg om de voortschrij- 

 ding van het geluid duidelijk te kunnen waarnemen. 



Eindelijk behoort hiertoe een verschijnsel in de leer der electriciteit 

 bekend onder den naam van weer- oï terugslag^ cJioc en retour door de 

 Pranschen geheeten. Zoodanige terugslag heeft plaats, als eene donder- 

 wolk zich op eene hooger liggende wolk ontlaadt, of gedeeltelijk op eene 

 andere wijze plotseling tot den staat van elektrisch evenwigt wordt terug- 

 gebragt. De tegengestelde elektriciteit, die door de donderbui op het 

 ondergelegen gedeelte der Aarde is opgehoopt, wordt hierdoor vrij , en 

 kan of naar andere gedeelten der Aarde afvloeijen, of bij sterke 

 spanning naar de wolken overspringen en daarbij treurige onge- 

 lukken veroorzaken. Zeer merkwaardig is het volgende geval door 

 de natuurkundige schrijvers vermeld. 



Bij het naderen van een onweder op 19 Julij 1785 bij de rivier 

 de Tweed in Engeland , zag men den voerman en beide paarden 

 van eenen wagen met steenkolen geladen plotseling dood nederval- 

 len. Bij naauwkeurig onderzoek bleek het, dat de ijzeren banden der 

 wielen op de plaats, waar zij den grond raakten, waren gesmolten , 

 en dat aldaar twee openingen in den grond waren geboord, waaruit 

 een vreemde reuk opsteeg. Het haar aan de pooten en buik der 



