204 OVER HET ONWEDER. 



paarden was gezengd, en het bleek uit de sporen in de aarde, dat 

 zij als onbezielde klompen waren nedergestort. Zij waren dus vau 

 onderen op getroffen. Toen ik in den zomer van het jaar 1851 te 

 Utrecht vertoefde , vond aldaar een dergelijk voorval plaats , 't geen 

 ik volgens mijne gedane nasporingen niet anders kan houden, dan 

 voor het gevolg van een' terugslag. Twee koeijen namelijk vielen 

 eensklaps tijdens een onweder dood ter neder, en hadden geene 

 sporen van verwonding; alleen was het haar der pooten gezengd, 

 iets eigenaardigs aan deze soort van slagen. 



Maar laat ons tot de beschouwing van den donderslag overgaan, 

 die gemeenlijk het lichtverschijnsel achtervolgt. 



Het geluid dezer slagen is zeer verschillend, en bestaat nu eens 

 uit eenen korten knetterenden knal, en dan weder uit eenen majes- 

 tueus daarhenen rollenden slag, die afwisselend zwakker en sterker is. 

 De lucht wordt door den bliksemstraal in trillingen gebragt, en 

 zoo als bekend is, wordt het geluid door trillingen te weeggebragt, 

 die zich tot het oor voortplanten. De verschillende toonaard van den 

 donderslag laat zich echter niet zoo gemakkelijk verklaren. Veelal 

 schrijft men den ratelenden donderslag toe aan een' bliksemstraal 

 die inslaat, en den rollenden donder aan den straal, die in de wol- 

 ken overspringt. Het valt niet te ontkennen dat de inslaande bliksem 

 veelal door eenen schrikverwekkenden slag wordt opgevolgd. De 

 nabijheid van het brandpunt, als ik het zoo mag noemen, van het 

 geluid , en 't geen ik hierboven van de opstijgende bliksemstralen 

 heb aangemerkt, kunnen daarvan eene gereede verklaring geven. 

 De interferentie der geluidsgolven , de terugkaatsing van de geluids- 

 stralen door aardsche voorwerpen en wolken, en de verschillende 

 tijden, waarop het geluid uit de verafgelegen gedeelten van de lange 

 baan, door den bliksem doorgeloopen , het oor van den waarnemer, 

 dan eens gedeeltelijk, en dan weder tegelijk moet treffen, kan zeer 

 ligt de oorzaak zijn van de toe- en afnemende intensiteit en het rol- 

 len des donders. Ik acht het noodeloos hierover in meer breedvoe- 

 rige beschouwingen te treden, na hetgeen over de interferentie, door den 

 Hoogleeraar v. d. willigen, en over het geluid bij het onweder door 

 den heer logeman in het Album der Natuur van 1856 is medegedeeld. 



