ELEKTRISCHE UURWEHKEN. 221 



van WEARE enz., lijden aan dezelfde bovengenoemde gebreken. 

 Alleen één ander elektrisch uurwerk, ook van een Engelschman, 

 SHEPHERD, dat minder bekend schijnt te zijn, bezit het voornaamste 

 der bovenstaande gebreken niet, of althans in bijna onmerkbare mate. 

 De inrigting daarvan zal voor hem, die de bovenstaande wel be- 

 grepen heeft, gemakkelijk ook zonder afbeelding duidelijk zijn te 

 maken. Een gewone secondeslinger, opgehangen als boven vermeld, 

 draagt aan zijn boveneind een metalen veertje, in geleidende ver- 

 binding met het metaalreepje, waaraan de slinger hangt en dus ook 

 met het metalen plaatje, waaraan dit reepje is bevestigd. Dit veertje 

 komt, als de slinger door zijnen vertikalen stand heen naar de lin- 

 kerzijde gaat, in aanraking met een tweede metaalplaatje en verlaat 

 dit weer, als de slinger bij zijnen teruggang tot denzelfden stand 

 is genaderd. De eene geleiddraad van eene galvanische batterij is 

 verbonden met het ophangplaatje; aan het tweede zoo evengenoemde 

 plaatje is de eene geleiddraad van eenen elektromagneet verbonden. 

 Een elektromagneet is, gelijk de lezer zich wel zal kunnen herin- 

 neren, een, hier hoefvormig gebogen, ijzeren staaf, die met koper- 

 draad is omwonden en die tot een magneet wordt, zoodra een elektrische 

 stroom door dit koperdraad gaat, en die magneetkracht even spoe- 

 dig weder verliest , zoodra die stroom verbroken wordt. De andere 

 geleiddraad van dien electromagneet is met den tweeden geleider 

 van de batterij in verbinding. Zoodra dus het veertje van den slin- 

 ger aan het plaatje raakt, wordt de elektromagneet, die ter linker- 

 zijde van den slinger geplaatst is, magnetisch, en trekt een ijzeren 

 hamertje aan, dat voor zijne polen geplaatst is. Zoodra de stroom 

 verbroken wordt, laat de elektromagneet dit hamertje weder los, 

 dit slaat dan tegen den slinger aan , en geeft hem juist zooveel 

 beweegkracht terug , als hij bij zijnen heen- en wedergang door den 

 wederstand der lucht, enz. heeft verloren. Of nu de stroom wat 

 sterker of wat zwakker is , het hamertje valt altijd op genoegzaam 

 hetzelfde oogenblik en van dezelfde hoogte tegen den slinger aan, 

 en de beweging van dezen is dus binnen zekere grenzen , die men nooit 

 behoeft te overschrijden, van de sterkte des strooms onafhankelijk. 

 Was zulk een slinger uu alleen bestemd en geschikt om, op de 



