230 DE DOOD, PHYSIOLOGISCH BESCHOUWD. 



moet ook nu de multiplicator tot eeue hoogere magt, en wel tot 

 de tweede worden verheven. Het tweede levenstijdperk, dat met de 

 geboorte begint, en als de éénheid moet worden aangemerkt , bestaat 

 alzoo uit 100x4, dat zijn 400 weken, of 7 jaren, 34 weken en 6 

 dagen. De volgende levenstijdperken bestaan nu insgelijks uit 4 we- 

 ken , vermenigvuldigd met de veelvouden van 102 Het derde bevat dus 

 2x100x4 of 800 weken, zoodat op het eind daarvan de mensch 

 23 jaren oud is. Het vierde bestaat uit 3x100x4 of 1200 weken, 

 na verloop waarvan de ouderdom van 46 jaren is bereikt. Het vijfde 

 en laatste duurt 4X100x4 of 1600 weken, en eindigt dan met 

 het 76^*^ jaar. Op dien grond nu meent buedach het regt te hebben , 

 zich aan te sluiten aan de van ouds populair geworden meening, 

 dat het natuurlijke levenseinde des menschen tusschen de 70 en 80 

 jaren ligt. Maar waarom, zou men welligt vragen, — en, gelijk wij 

 later zien zullen, wij hebben het regt dit te vragen, — waarom 

 houdt BiJRDACH hier op? waarom voegt hij er nog niet een zesde 

 levenstijdperk bij, dat, altijd volgens zijn aangenomen beginsel, 

 5 X 100 X 4 of 2000 weken zou bedragen , en waardoor 's menschen 

 leeftijd op 115 jaren zou worden gebragt? "Omdat," antwoordt 

 BURDACH, "de algemeene periode des levens, als blijvende groot- 

 heid, 4 weken is, en het vruchtleven 10X4 of 40 weken duurt, 

 zoo moet het volkomene leven, welks eerste periode 400 weken 

 omvat, binnen 10x400 weken afloopen." 



Ik zal mij bij de beoordeeling van die berekening niet lang 

 behoeven op te houden. Ofschoon de ware tijd van het vrucht- 

 leven daarvan het eerste lid uitmaakt, en zij ten aanzien van het 

 tweede levenstijdperk werkelijk overeenstemt met de gewone opvat- 

 ting, dat de eerste kindsheid zeven jaren duurt, omdat gedurende 

 den loop van het zevende jaar de tandwisseling begint, zoo berust 

 zij toch blijkbaar te veel op eigenschappen, niet van het organisme, 

 maar van de getallen op zich zelven , en kan daarom voor ons geene 

 wezenlijke waarde bezitten. 



Onder de natuurkenners van lateren tijd, die, hetzij op den weg 

 der ervaring , hetzij op theoretische gronden , tot een ander resultaat , 

 dan de reeds genoemde, gekomen zijn, noem ik in de eerste plaats 



