232 DE DOOD, PHYSIOLOGISGH BESCHOUWD. 



wordt bereikt, en zelfs niet zelden, waaruit men besluiten mag, dat 

 die hooge leeftijd veel vaker bereikt zou worden, indien storende 

 invloeden er zich niet tegen verzetten , welk besluit te meer kracht 

 heeft, wanneer wij bedenken, dat verreweg de meeste menschen aan 

 ziekten en slechts zeer weinigen van ouderdom sterven." 



Den waren grond voor zijne stelling vindt flourens echter in 

 de door buffon aangeduide bestendige evenredigheid tusschen den 

 duur van den groeitijd en dien des geheelen levens. Het komt er 

 dus op aan te weten, hoe vele malen die groeitijd in het geheele 

 leven begrepen is. Buffon miste echter een zeher kenteeken, waar- 

 aan men w^ten kon op welken leeftijd bij eene diersoort de groei 

 ophoudt. Dit kenteeken nu is de geheele vereenigiug der lange 

 beenderen met hunne gewrichtsuiteinden. Bij het niet vohvassen 

 zoogdier namelijk maken die uiteinden niet één stuk uit met de 

 beenderen, waartoe zij behooren, maar zijn daarvan gescheiden, of, 

 'tgeen hier op 't zelfde neerkomt, daaraan vastgehecht door middel 

 van kraakbeen. Dat kraakbeen echter wordt langzamerhand been, 

 en op den volkomen ontwikkelden leeftijd is die verbeeniug voltooid , 

 en maken de lange beenderen met hunne uiteinden één geheel uit. 

 Maar dan ook groeijen die beenderen, en het geheele ligchaam , niet 

 meer in de lengte. Plourens heeft nu bij een groot aantal zoog- 

 dieren onderzocht, op welken leeftijd die vereeniging der lange 

 beenderen met hunne uiteinden volkomen is; hij heeft verder langs 

 den weg van onmiddelijk onderzoek den normalen levensduur dier 

 dieren opgespoord, en de algemeene slotsom van dit onderzoek komt 

 hierop neer, dat het tijdperk van den groei vijfmalen bevat is in 

 den geheelen levensduur. Bij den mensch is de vergroeijing der 

 beenderen met hunne uiteinden in den regel op twintigjarigen leeftijd 

 geheel of nagenoeg voltooid; de mensch leeft dus vijfmaal twintig, 

 dat is honderd jaren. 



Dus den normalen levensduur des menschen bepaald hebbende, 

 onderzocht flgiirens nog, of er eene algemeene maat zouden kun- 

 nen worden gevonden voor de uiterste grens des levens, dat is, voor 

 den hoogsten leeftijd, dien de mensch bij wijze van uitzondering 

 bereiken han. Want men ziet het bij de dieren , en niet minder bij 



