236 DE DOOD, rHYSIOLOGISCH BESCHOUWD. 



onmiddelijk in stand wordt gehouden, en waartoe spijsvertering, 

 bloedsomloop, ademhaling, warmteontwikkeling, afscheiding, stof- 

 wisseling en voeding behooren , zoo merk ik in de eerste plaats op, 

 dat de spijsvertering, — ten gevolge van de verminderende werk- 

 zaamheid van de ingewanden , die de werktuigen dier verrigtingen 

 zijn, en ten gevolge van het uitvallen der tanden, waardoor het 

 fijnkaauwen der spijzen slechts onvolledig geschiedt, — niet meer 

 met dezelfde kracht als vroeger plaats heeft, alhoewel er voorbeelden 

 genoeg bestaan van oude lieden, bij wie èn spijsvertering èn eetlust 

 bijna geheel niet schijnen te lijden. De bloedvorming neemt dan ook 

 over 't geheel af, de bloedsomloop wordt, gelijk de pols aantoont, 

 langzaam; van de fijnste bloedvaten, de haarvaten, groeit een aantal 

 toe, en er ontstaan somtijds verbeeningen in de wanden van sommige 

 grootere slagaderen. De voeding neemt ten gevolge van dit alles af, 

 de omvang der deelen wordt kleiner , er openbaart zich vermindering 

 der inwendige warmte ontwikkeling en grootere gevoeligheid voor 

 koude. Ook de meeste afscheidingen geschieden minder overvloedig. 

 Zoo het haar niet reeds vroeger grijs was geworden, geschiedt dit nu; 

 eindelijk valt het hoofdhaar uit, terwijl echter de baardharen veelal, 

 en de wenkbraauwen en oogharen altijd blijven bestaan en groeijen. 

 Van dien teruggang der voeding en stofwisseling zijn de organen 

 van het dierlijke leven niet uitgesloten. De verrigtingen van de 

 centraaldeelen des zenuwstelsels, hersenen en ruggemerg, alsmede der 

 zenuwen zelve verliezen dien ten gevolge aan energie. De zintuigen 

 worden minder gevoelig en stomper, meestal 't eerst het gezigt' 

 terwijl bovendien de meeste grijsaards vèrzigtig [preshyopes] worden ; 

 het algemeen gevoel wordt minder fijn , en het gehoor zwakker. 

 Langer blijft de reuk onaangetast, en in zeer vele gevallen blijft de 

 smaak tot het laatste toe zijne gewone fijnheid behouden, welke 

 laatste omstandigheid, gelijk bichat zeer juist aanmerkt, in naauw 

 verband staat met de noodzakelijkheid , dat de spijsvertering zoo 

 lang mogelijk ongestoord blijve. De beenderen , de passive bewegings- 

 organen , bevatten bij oude lieden meer kalkzouten , dan bij jongeren , 

 en zijn dus brozer; eenige kraakbeeuderen worden in been veran- 

 derd. De spieren, de active werktuigen der beweging, worden dun- 



