DE KARPER. 287 



naar boven aan de oppervlakte drijven. Tn dit geval was de zwem- 

 blaas geheel ledig, waarvan cuvier zich door veelvuldig onderzoek 

 herhaaldelijk overtuigde. Des niet te min bleven de arme dieren in 

 dezen toestand even lang in het leven, als andere gelijksoortige, 

 die in een vat zwommen, waar zij geen gebrek aan lucht hadden. 

 Nam men hen nu, na vier en twintig uren, onder de klok weg 

 en legde men hen in de opene lucht in water, zoo keerden zij zich 

 zeer langzaam om en hernamen dus hunnen gewonen stand; de 

 zwelling van den buik verminderde voortdurend, terwijl de visschen 

 ondertusschen naar den bodem van het vat zonken. De buik werd 

 nu zoo dun, dat de buikwanden zich ingetrokken, ja zelfs hol ge- 

 lijk eeue goot vertoonden. Vervolgens werd de buik bij onmerkbare 

 graden weder voller en ronder, en na verloop van zes uren was de 

 visch weder gelijk als voor de proefneming en zwom gezond en 

 vlug in het vat om. Als men hem nu opende vond men de zwem- 

 blaas uitgezet en gevuld met de luchtsoort, die zij volgens het ge- 

 voelen van CüViEE afscheidt, dat is met bijna zuiver stikstofgas. i) 

 Aan de blaas was hoegenaamd niets te zien en zij was in alle op- 

 zigten gelijk als eene uit een' visch die geene dergelijke proefneming- 

 ondergaan had. 



Alle deze proeven, hoewel zij geenszins van wreedheid zijn vrij te 

 pleiten, bewijzen ons echter ten duidelijkste de magt van den Schep- 

 per der natuur, die de dieren met zulke zonderlinge organen begif- 

 tigd en hen zoo doelmatig ingerigt heeft, dat zij weerstand bieden 

 kunnen aan invloeden waarvan men ligtelijk zou meenen, dat zij 

 het geheele organisme zouden moeten vernietigen. 



i) VoN HUMBOLDT en PR0VEN9AL hebben uit talrijke proefnemingen gezien , dat de 

 lucht in de zwemblaas van karpers bestaat uit 0,071 zuurstof; 0,052 koolzuur; en 

 0,877 stikstof. 



