DE BORENDE SCHELPDIEREN, 



DOOR 



P. H A R T I N G 



In de jaren 1731 en 1732 verkeerde ons vaderland in bangen 

 nood en scheen zijn ondergang nabij. Op bevel der hooge overheid 

 werden in alle kerken gebeden ten hemel opgezonden, om afwen- 

 ding van het dreigend gevaar. 



Welk was dit gevaar? Had, als zestig jaren vroeger, een over- 

 magtig vijand zijne legerbenden over onze grenzen doen trekken? 

 Lag eene vijandelijke vloot bij Texel, gereed om Noord-Holland 

 te bestoken? Of was onze handel, die bronaar van ons volksbe- 

 staan, gefnuikt? — waren onze visscherijen te gronde gegaan? — 

 had een algemeen misgewas de vrees voor hongersnood doen ont- 

 staan ? 



Niets van dit alles. Geheel Europa genoot rust en vrede. Juist 

 in dien tijd werd door het Weener verdrag, waaraan de Staten der 

 Vereenigde gewesten een eervol aandeel namen, de Pragmatieke 

 sanctie bevestigd, en, mogt ook al daardoor de toekomst zwanger 

 gaan van eenen oorlog, die jaren lang over Midden-Europa onheil 

 en verderf zoude brengen en waarin ook ons vaderland eenigerraate 

 betrokken werd , — op het oogenblik , waarvan thans sprake is , wer- 

 den de voorteekenen van den naderenden strijd ter naauwernood 

 door de meest scherpoogige staatslieden bespeurd, en het eenige 

 krijgsrumoer, dat deze landen vernamen, rees op uit het legerkamp 

 van Oosterhout, waar de een en twintigjarige Prins van Oranje, 

 die den 4flen September 1731 den eed als Erfstadhouder en Kapi- 

 tein-Generaal van Eriesland had afgelegd, zich thans aan het lioofd 

 van zijn regiment bevond en mede deel nam aan de groote manoeu- 

 vres en spiegelgevechten , die duizende aanschouwers van alle kan- 

 ten derwaarts deden zamenvloeijen. 



1857. 19 



