DE BORENDE SCHELPDIEREN. 



297 



gen tot kortere of lange- 

 re buizen uitgegroeid en 

 men noemt deze dan 

 tracheën of siphonen. Te 

 zamen over een grooter 

 of kleiner gedeelte van 

 hunne lengte verbonden, stellen zij een deel daar, dat men voor 

 eene soort van snuit zoude kunnen houden, ofschoon men gewoon- 

 lijk onder dien naam bij andere dieren een geheel verschillend 

 ligchaamsdeel verstaat en het derhalve beter is dien naam te ver- 

 mijden. 



arenana. 



Psammohia vespertina , lam. 



Deze siphonen kunnen door het dier in verschillende rigtingen 

 bewogen worden. Ook zijn zij voor verlenging en verkorting vat- 

 baar, waarbij zij tevens in het eerste geval dunner, in het tweede 

 dikker worden. ïot deze verrigting zijn zij van spierachtige wan- 

 den voorzien even als ook de geheele mantel zelve. Daardoor kan 

 deze zich krachtig zamentrekken en zoo het water uitspuiten. Een 

 goed voorbeeld van dit maaksel leveren de langs onze stranden zeer 

 menigvuldig in eenen modderigen bodem voorkomende gapers of 

 slijkmosselen [Mya arenaria) Eene kleine opening, van omstreeks 

 een Ned. duim in doorsnede, aan de oppervlakte van den grond, 

 wijst de plaats aan, waar het dier zich op een voet diepte bevindt, 

 met de siphonen boven waarts gekeerd. Wordt het tijdens de eb met 

 eene spade uit zijne schuilplaats geligt, dan spuit het door zijne 

 ademhalings-sipho het in zijne mantelholte bevatte zeewater soms 

 zes voeten ver (bastee,), vermoedelijk ter verdediging. Eeeds dit 

 doet ons zien, dat het dezen dieren, hoe week hun ligchaam ook 

 zij , toch niet aan eene betrekkelijk groote kracht ontbreekt. 



Dergelijke siphonen nu, komen bij alle ware borende schelpdie- 



