DE BORENDE SCHELPDIEREN. 



299 



daartoe wordt geleverd door eene afscheiding aan de oppervlakte 

 des mantels, of, om juister te spreken, het is de opperhuid van 

 den mantel zelven, die, afgestooten wordende en met kalkzouten 

 doordrongen, tot schelp wordt. Wij mogen thans niet treden in de 

 vele hoogst opmerkelijke bijzonderheden, welke die schelpvorming 

 aanbiedt. Het zij voor ons doel genoeg aan te stippen , dat de schelp 

 gelijkelijk met het dier groeit door zich telkens van binnen en aan 

 den rand aanzettende lagen, waarvan elke nieuwe zich baiten den 

 rand der vorige uitstrekt, en dat de verdikkingen, kanten, stekels 

 die zich aan de buitenzijde bevinden, gevormd worden door 



enz. 



plaatselijke afscheiding langs den rand des mantels en van zijn 

 verlengselen. Yan daar dat het oudst gevormde deel der schelp 

 steeds ook het dikst is en dat de onevenheden, kanten of spitsen, 

 die zich eenmaal aan den rand der schaal bevonden, later eene 

 daarvan verwijderde plaats innemen. 



Bij de tweekleppige schelpdieren bevindt zich aan de rugzijde 

 het zoogenaamde scharnier of slot, zijnde, gelijk de naam reeds 



aanduidt, de plaats waar de beide klep- 

 pen met elkander in aanraking blijven , 

 wanneer de schelp zich opent. Ter be- 

 vordering dier vereeniging hebben de 

 meeste schelpen aldaar aan den rand 

 uitstekende verhevenheden, die men tan- 

 den noemt, en welke passen in daar- 

 aan beantwoordende holten van de andere 

 klep. 



Doorgaans bevindt zich ter plaatse 

 van dit slot, een uit veerkrachtig weef- 

 sel bestaande band. Deze is bij eenigen, 

 gelijk de oesters, inwendig, maar bij 

 verreweg de meeste uitwendig gelegen. De verrigting van dien band 

 is tweederlei. Eensdeels namelijk strekt hij tot het vereenigd hou- 

 den der schelpen, maar anderdeels is hij het die, door zijne veer- 

 kracht, de schelp doet opengaan, wanneer de aan haar tegenover- 

 gestelde kracht , die der inwendig gelegen sluitspieren , daaraan geen 



Beide slotstukken van Nucula 

 magaritacea , lam. 



