300 DE BORENDE SCHELPDIEREN. 



weêrstaüd biedt. Van daar dat de schelpen steeds gapen, zoodra de 

 dieren dood zijn. Bij eenigen is een enkele zoodanige sluitspier, bij 

 andere zijn er twee voorhanden. De oesters leveren een voorbeeld 

 van het eerste, de mosselen van het tweede geval. Deze sluitspieren, 

 waarvan het eene einde met het dier in verband staat, terwijl het 

 andere op de schelp is ingeplant en daarop eenen indruk maakt, 

 die ook na de verwijdering van het dier steeds zigtbaar is, bezit- 

 ten eene groote kracht, gelijk elk weet die wel eens oesterschelpen 

 geopend heeft. Merkwaardig nu is het, dat bij de ware borende 

 schelpdieren (die, welke behooren tot de geslachten Pkolas en Teredó) 

 de bovengenoemde veerkrachtige band ontbreekt, en daarmede tevens 

 de kracht die de schelpen doet vaneen wijken. Maar daarentegen 

 zijn de spieren, welke beantwoorden aan de sluitspieren der andere 

 schelpdieren, hier wel aanwezig, en wij zullen zoo dadelijk zien, dat 

 zij ook eene aan de eigendommelijke levenswijze dezer dieren be- 

 antwoordende verrigting hebben. Ook nog in twee andere opzigten 

 onderscheiden zich deze borende schelpdieren van de overige, voor- 

 eerst door het bezit van twee of drie vrije schelpstukjes tusschen 

 de twee grootere kleppen, en ten tweede daardoor, dat de schelp 

 het dier slechts voor een klein gedeelte bedekt. Dit is inzonderheid 

 het geval bij de Teredo's^ dat is bij het geslacht waartoe ook de 

 zoogenaamde paalwormen behooren, waarvan trouwens nog een aan- 

 tal verschillende soorten bestaan, bij welker opsomming, voor zoo- 

 ver zij beschreven zijn , wij hier echter niet zullen verwijlen. Bij 

 deze laatstgenoemde dieren zijn de schelpen zelfs zoo buiten alle 

 verhouding klein, dat men het aan elk ander dan aan tjnnaeus 

 zoude kunnen vergeven , dat hij ze voor de kaken van het dier hield. 

 Echter heeft er aan de oppervlakte van het ligchaam van de Tere- 

 do's nog eene andere kalk afscheiding plaats. Men vindt namelijk 

 de door hen geboorde gangen van binnen met een kalkbekleedsel 

 bedekt, waarmede het dier zelfs tijdelijk zamenhangt door twee 

 langwerpige plaatjes, geplaatst nabij den oorsprong der beide siphonen. 

 Eindelijk zij nog aandachtig gemaakt op de schuins loopende, scher- 

 pe, door groetjes gescheiden kanten aan de oppervlakte der schelpen 

 van de Teredo's, en op de in regelmatige rijen geplaatste harde 



