302 DE BORENDE SCHELPDIEREN. 



om het water en met dit water ook het voedsel te laten toestroo- 

 men. Waarlijk, indien ergens de fabel van Luilekkerland verwezen- 

 lijkt is, dan is het in het leven van de oester, die slechts behoeft 

 te gapen en de spijs treedt haar van zelf in den mond. Wat van 

 de oester en andere dergelijke op opene plaatsen onbeweeglijk vast- 

 gehechte schelpdieren geldt, is in nog hoogere mate toepasselijk op 

 diegene, welke gestadig in gaten en holen, als in gevangeniscellen, 

 hun verblijf houden. Terwijl de eersten nog mogelijkerwijze van 

 hunne zitplaats door toevallige omstandigheden kunnen worden 

 afgerukt, — om van den mensch te zwijgen, die onder alle 

 schepselen voor hen de gevaarlijkste vijand is, — trotseren daar- 

 entegen de Teredo's, de Pholaden, de Clavagelen, de Modiolen, 

 de Petricolen, de Lithodomen en andere schelpdieren het woeden 

 der elementen, die magteloos over hen voorbijgaan, zoolang zij 

 zich binnen in hunne holte als in eene onverwinbare sterkte be- 

 vinden. 



Eeeds in hunne allereerste jeugd hebben zij zich dit veilige toe- 

 vlugtsoord trachten te bereiden, en een groot gedeelte van hun vol- 

 gend leven wordt besteed om het verder te vergrooten en zoo te 

 doen overeenstemmen met hun ligchaam , dat zelf gestadig in grootte 

 toeneemt. Daar nu deze vergrooting hoofdzakelijk aan het onder- 

 einde, dat is in de diepte van het gat plaats heeft, zoo is het 

 gevolg daarvan, dat de uitwendige opening ten slotte eenen veel 

 kleineren omvang dan het door de schelp bedekte ligchaam heeft, 

 zoodat er voor het dier geen mogelijkheid bestaat, — al wilde en 

 konde het zulks overigens , — om zijne naauwe woning te verlaten. 

 Het heeft zich daarin voor altijd begraven. 



Maar hoe heeft het dier dit verrigt? Van welke middelen be- 

 dienen zich de Teredo's om zoo lange en zoo kunstig dooreen ge- 

 slingerde gangen te graven , die elkander wel kruisen en nevens 

 elkander heenstrijken , maar zonder dat immer de gang der eene in 

 die eener andere inmondt, als ontzagen zich de in elkanders on- 

 middellijke nabijheid arbeidende mijnwerkers de loopgraven binnen 

 te treden die door hunne naburen zijn uitgegraven? Hoe gelukt 

 het aan zoovele andere schelpdieren diepe gaten te boren in harde 



