310 DE BORENDE SCHELPDIERE^. 



nu mogen wij eene gissing wagen, die gegrond is op de overeen- 

 komst dezer schelpdieren met andere weekdieren, die, even als onze 

 gewone aardslakken en huisjesslakken, tot de afdeeling der Kop- 

 dragenden behooren. Bij deze alleen treft men namelijk speeksel- 

 klieren aan, die vooral buitengewoon groot zijn bij de geslachten 

 Dolium en Cassis, Somwijlen spuwen deze dieren dit speeksel, ver- 

 moedelijk ter verdediging, uit; bij Dolium galea,, een in de Mid- 

 dellandsche zee gemeene soort, kan de op eenmaal uitgespuwde 

 hoeveelheid tot 6 lood bedragen, en zoo had onlangs troschel, 

 bij zijn verblijf te Messina, gelegenheid daarvan eene genoegzame 

 hoeveelheid te verzamelen, om boedekee, in staat te stellen daar- 

 van eene scheikundige analyse te maken, waarbij deze de merk- 

 waardige uitkomst erlangde, dat in dit vocht niet onbelangrijke 

 hoeveelheden zoutzuur en zwavelzuur in ongebonden toestand voor- 

 handen zijn, namelijk in 100 deelen 0,4< d. watervrij zoutzuur 

 en 2,7 d. zwavelzuur-hydraat of 3,2 d. watervrij zwavelzuur. Een 

 zuur vocht van deze sterkte is ongetwijfeld zeer wel in staat den 

 hardsten kalksteen aan te tasten, en indien bij de Modiolen, Saxi- 

 caven enz. een dergelijk vocht wordt afgescheiden , dan heeft het 

 ontstaan der gaten, waarin zij leven, niets vreemds meer. Wel is 

 waar ontbreken bij deze dieren de speekselklieren , maar , de zure 

 afscheiding eenmaal bewezen zijnde, kan deze ook evenzeer door 

 dergelijke klierachtige organen in andere ligchaamsdeelen geschieden. 

 Maar wel vreemd schijnt het dan op den eersten blik, dat hunne 

 eigene schelpen, die toch ook grootendeels uit koolzuren kalk be- 

 staan, daaronder niet evenzeer lijden als het omringende gesteente. 

 De oplossing van dit o ogen schijnlijk gewigtig bezwaar is echter 

 niet moeijelijk. De weekdieren scheiden namelijk ook nog eene an- 

 dere stof af, die aanvankelijk dik vloeibaar, later stolt en hoorn- 

 achtig hard wordt, en hetzij den vorm van draden aanneemt, waar- 

 mede de voet zich aan steenen of andere voorwerpen vasthecht, of, 

 gelijk bij sommige in zee levende slakkeu, tot vorming van het 

 deksel bijdraagt, waarmede zij de opening hunner schelpen kun- 

 nen sluiten, of eindelijk zich als een uitwendig omhulsel over de 

 buitenvlakte hunner schelpen uitbreidt en deze als het ware met 



