312 DE BORENDE SCHELPDIEREN. 



duidelijk dat die zamenhang door het verschaffen van een vast 

 steunpunt, waartoe hun kleine voet minder geschikt is, deze die- 

 ren des te beter in staat stelt zich van hunne schelpen als boor- 

 werktuigen te bedienen, maar het is tevens duidelijk, dat zij on- 

 mogelijk zulke lange gangen zoude kunnen boren, indien die 

 zamenhang niet tijdelijk maar blijvend was. Het is derhalve voor- 

 zeker geen te gewaagde veronderstelling, dat wanneer het dier met 

 zijn vooreinde den bodem zijner holte niet meer bereiken kan en 

 aldus verhinderd wordt verder door te dringen, het dan een zuur 

 vocht door zijne siphonen uitstort, dat het verband met de uit- 

 wendige kalkbuis verbreekt, hetwelk dan later op een dieper ge- 

 deelte van den gang door eene vernieuwde afscheiding van kalkstof 

 uit den mantel weder hersteld wordt. Dat althans bij dergelijke 

 dieren een zuur vocht door de siphonen kan naar buiten treden , wordt 

 bevestigd door eene waarneming van caillaud, die zag dat aan 

 de oppervlakte van kalkrotsen in den omtrek der gaten waarin 

 Gastrochaenen hun verblijf hielden, zich een aantal kleine eironde 

 indrukselen bevonden, wier gedaante overeen kwam met die van het 

 cijfer 8, en welke naar allen schijn door de openingen der siphonen 

 van het dier waren te weeg gebragt, dat, des onbewust, reeds 

 zorgde voor zijn kroost, hetwelk in die kleine holten eene gereede 

 gelegenheid vindt om zich vast te hechten en verder zich in den 

 steen zijne woning uit te boren. 



Doch genoeg over die kleine chemische en mechanische werk- 

 plaatsen, waar zoo velerlei stoffen worden bereid en elk op zijnen 

 tijd tot een bepaald nuttig einde gebezigd, waar werktuigen wor- 

 den gebruikt, die als van zelf telkens weder vernieuwd worden. 



Nog uit een ander oogpunt verdienen deze borende schelpdieren 

 de aandacht des natuurkundigen, vooral van den beoefenaar der 

 geologie. Zij hebben namelijk voor hem aanteekening gehouden van 

 de wisselingen die, gedurende den loop der eeuwen, in de betrekke- 

 lijke hoogte van land en zee hebben plaats gegrepen. AVaar men 

 toch de boorgaten van deze dieren aantreft, daar kan men zeker 

 zijn, dat eenmaal de zee hare golven heeft voortgerold. Het oudst 

 bekende en merkwaardigste voorbeeld daarvan levert de tempel van 



