320 DE AMANDEL IN SPANJK. 



bloeit hij reeds in December, maar anders het meest algemeen in 

 dat rijk in Januarij. Bioeijende amandelboomen zijn een waar sieraad 

 van het landschap in den winter, wanneer daar, even als bij ons, 

 moerbeziën-, vijgen- en andere ooftboomen, blad- en bloemloos zijn. 

 Maar fraaijer nog vertoont zich deze boom, als hij tusschen oranje- 

 boomen staat, zoo als in Neder-Andalusiën dikwijls het geval is, 

 dewijl dan ten tijde, dat de amandel bloeit, de oranjeboomen met 

 hun donkergroen blad geheel en al met goudgele vruchten beladen 

 zijn, hetwelk eene fraaije tegenstelling van kleuren geeft. De oogst- 

 tijd der amandelen valt in September. Nadat de vruchten met stok- 

 ken van de boomen zijn afgeslagen, wordt vooreerst de steen ont- 

 daan van het uitwendig, lederachtig, graauwachtig groen, viltig 

 omhulsel, dat bij de rijpheid gewoonlijk van zelf openspringt even 

 als bij de walnoten of groote noten. De steenschil, welke, vóór dat 

 men den eigenlijken amandel eten kan, gekraakt wordt, is verschil- 

 lend: in de meeste soorten hard en dik; maar in eene zoo dun en 

 vezelachtig, dat zij gemakkelijk met den vinger wordt stuk ge- 

 drukt. Dit zijn de eigenlijke kr aakamandelen. De amandelboomen 

 worden in talrijke (volgens sommigen wel dertig) verscheidenheden 

 in Spanje gekweekt; maar dit zijn alle zoete amandelen. De bittere 

 {almendras a^nargas) komt van den wilden of verwilderden aman- 

 delboom, is weinig geacht en wordt bijna alleen tot het stoken 

 van likeuren gebruikt. Het hout van den amandelboom is zeer hard 

 en wordt gezegd tot waterwerken zeer geschikt te zijn. Van de 

 vruchten zelve heeft jaarlijks een zeer aanzienlijke uitvoer uit Spanje 

 plaats. Zie m. willkomm, Agronomische Zeitung 1853, p. 600 — 601. 



v. H. 



