IETS OVER DEN GOUDVISCH. 



Dooa 



T. C. WINKLEE. 



Afwisselende kleuren, en wel hoe schitterender zij zijn des te 

 meer, schijnen over het algemeen het gezigt van den mensch aan- 

 genamer indrukken te verwekken, dan eentoonige en zachte scha- 

 keringen. De onbeschaafde wilden dossen zich uit met roode en 

 blaau\^e tatouëeringen op hunne bruine of gele huid ; de Hurons 

 en de bewoners der Eocky Mountains verwen kraaij en vederen rood 

 en geel en steken die op hunnen zwarten scalp. In de midden- 

 eeuwen was den ridder geene kleur te afstekende bij eene andere, 

 om zijn wapenschild te verwen , en werden burgtvrouwen en freules 

 verrukt door het zien van blaauwe draken en gele griffioenen op 

 een rood veld, omgeven met zilveren hertenkoppen en groene een- 

 hoorns. Doch niet slechts bij Indianen en in vorige tijden, zelfs in 

 onze beschaafde landen en tijden is die zucht naar blinkende, in 

 het oogvallende kleuren in 't algemeen niet verminderd en wordt 

 haar zooveel mogelijk voldoening gegeven: als de volkeren hunne 

 vreugde te kennen geven , ziet men bonte vlaggen wapperen , als de 

 tijdgeest de menschen noopt beelden op markten en pleinen op te 

 rigten, nemen zij die gelegenheid gretig waar, om te zwaaijen met 

 kakelbonte banieren en over de zwarte gewaden blaauwe en oranje 

 en purperen sjerpen te hangen. Als het volk een vuurwerk ziet 

 afsteken, juicht het dan niet het meest als eene witte zon blaauwe 

 stralen krijgt en roode vonken met groene randen door de duisternis 

 heenzweven? Zelfs lieden van smaak gaan aan dit euvel mank en 

 vinden een boschgezigt het schoonst, als de bruine beuk zijne bla- 

 deren vermengt met het rood van lijsterbessen en het wit van den 

 1857. 21 



