IETS OVER DEN GOIIDVISCH. 325 



men , die aan den oever van de zee en van zoute stroomen ge- 

 vonden worden, voor de goudvisschen te verkiezen zijn, dewijl door 

 dat voedsel hun metaalglans zou toenemen; de keizer houdt dan 

 ook een aantal slaven die niets doen dan alle dagen zulke wormen 

 voor de goudvisschen te zoeken. Overigens beweren de Chinezen, dat 

 men de kleuren en schakeringen der goudvisschen veranderen en 

 vermeerderen kan door de rassen met elkander te vermengen. 



De jonge goudvisschen zijn zeer teeder en in de eerste jaren van 

 hun leven sterven er geheele massa's. Men heeft in China dan ook 

 lieden, die, door ondervinding geleerd hebben welke de beste wijze 

 is, om de jongen in het leven te houden, door die wetenschap alleen 

 den kost verdienen. Zijn de goudvisschen drie jaar oud geworden, zoo 

 is hun leven meer verzekerd, en de geheele zorg bepaalt zich nu 

 om hen zoolang mogelijk te doen leven; in de keizerlijke vijvers 

 zijn er die vijftig jaar oud zijn. In den langen en strengen winter 

 van Pekin verstijven deze dieren, die uit een klimaat afkomstig 

 zijn minstens even warm als dat van Spanje; in de koude blijven 

 zij bijna zes maanden zonder voedsel. Al de menigvuldige vijvers en 

 kanalen van de keizerlijke tuinen loopen uit in een groot meer 

 "de groote zee" genaamd, in welks midden eene soort van kuil of 

 put van vijftien voeten diepte uitgegraven is. In den herfst verza- 

 melen zich alle goudvisschen in dien put en blijven den geheelen 

 winter daarin, terwijl er voor de noodige lucht gezorgd wordt door 

 altijd het water boven den put open van ijs te houden. Bijzondere 

 personen, die niet in de gelegenheid zijn zulke onkosten te maken, 

 werpen vó6r den winter hunne goudvisschen in gewone putten , 

 niettegenstaande het putwater te Pekin zeer vele zouten bevat, en 

 zoogenaamd brak water is. Zoodoende blijven zij in het leven , als men 

 slechts bij tijds gezorgd heeft het water, waarin zij zwommen, lang- 

 zamerhand met putwater te vermengen, om hen zoo aan die zouten te 

 gewennen; evenwel moet dan toch de put eenen wijden mond hebben. 



Men onderscheidt in China zes soorten van goudvisschen , die 

 verschillende namen dragen: de eerste soort wordt IJa-tan-yu of 

 eendeneijeren geheeten, omdat de rug zeer verheven en de buik 

 tevens dikker is dan die van andere soorten, waardoor deze vis- 



