IETS OVER DEN GOUDVISGH. 327 



letters of eigenlijk woorden, (men weet dat elk Chineesch karakter 

 niet, gelijk bij ons, een gedeelte van een woord, maar een geheel 

 woord vertegenwoordigt) uit te maken zijn. De kooplieden van Pe- 

 kin zeggen dat het een geheim is om die letters op de schubben 

 voort te brengen. De jesuiten- zendelingen beweren, zonder dat zij 

 evenwel zekerheid daar voor hebben, dat de visschen getatouëerd 

 worden met een deeg, bestaande uit arsenicum opgelost in urine 

 van schildpadden. Men weet dat alle in het oosten in gebruik zijnde 

 haarvernielende middelen [epilatoria) arsenicum bevatten en dat dit 

 zeer krachtig op het hoornweefsel werkt. Het is dus zeer mogelijk, 

 dat ook op de schubben der visschen eene dergelijke werking kan 

 worden voortgebragt , die hare sporen duidelijk genoeg nalaat. 



Zeer opmerkelijk ook zijn de vele variëteiten , vooral wat de vinnen 

 betreft. Men weet dat de gewone Kin-yu^ even als alle karpers, 

 eene enkele rugvin moet hebben ; men vindt er evenwel zonder 

 eenig spoor van rugvin. (Yarrell heeft met voorn tj es eenige proeven 

 genomen door hen de rugvinnen af te snijden en gezien, dat de 

 visschen alsdan even goed zwemmen en het evenwigt bewaren kun- 

 nen , als met rugvinnen). Men vindt er ook met twee rugvinnen, 

 en de staartvin loopt wel eens in drie lobben, ja niet zelden in vier 

 onderscheidene punten uit. Lacepède beschouwde dezulken als eene 

 bijzondere soort, doch ten onregte, en noemde deze Cyprioius qua- 

 drilobus. Deze vergissing beging hij , omdat hij slechts eene verzame- 

 ling van Chineesche afbeeldingen raadpleegde, die, op lange strooken 

 papier geteekend en met aanteekeningen voorzien, in 1772 aan den 

 minister van staat eertin uit China toegezonden waren. Ook vindt 

 men verscheidenheden, bij welke de staart langer is dan de ge- 

 heele tronk; anderen met alle vinnen zeer lang, nog anderen met 

 twee aarsvinnen , en vooral merkwaardig is de boven reeds met een 

 enkel woord vermelde grootoogige verscheidenheid. 



Onze kennis aan dezen schoonen visch zijn wij het eerst ver- 

 schuldigd aan kaempfer en aan de jesuiten-zendelingen dtihai.de 

 en LECOMTE. Wij weten niet bepaald in welk jaar de goudvisch het 

 eerst in Europa is gekomen; volgens sommigen zou dit in 1611, 

 volgens anderen in 1619 geschied zijn. Yarrell beweert, dat de 



