IETS OVER DEN GOÜDVISGH. 333 



en wel door het laten groei] en van waterplanten in het water van 

 de kom. Eene plant kan slechts daar zich ontwikkelen, waar kool- 

 stof aanwezig is. Maar ziet, koolstof is een hoofdbestanddeel van 

 het luchtvormige koolzuur, dat door de in het water levende visschen 

 uitgeademd wordt. De waterplanten nu nemen dat gas, hetwelk 

 voor haar levenslucht is , op door hare wortels , stengels en bladeren, 

 en scheiden, door de verwonderlijke inrigting harer organen, uit 

 het koolzuur de koolstof af, en gebruiken die om hare organen 

 te doen groeijen. Doch het koolzuur bevat, behalve koolstof, als 

 tweede bestanddeel zuurstof, die levenslucht is voor de waterdieren; 

 en wat opmerkelijk is , de planten behouden die luchtsoort niet, maar 

 geven haar aan het water terug, opdat zij diene tot levensonderhoud 

 voor wat in het water ademhaalt, visschen, reptilen, insekten 

 enz. Terwijl alzoo de planten het koolzuur, dat spoedig het water 

 van het aqtiarium Yevgiitigen zoude, uit het water wegnemen, voorzien 

 zij het aan den anderen kant met de onontbeerlijke levenslucht, 

 zuurstof, en zijn zij dus den dieren op tweederlei wijze van onbe- 

 rekenbaar nut. 



Wat het voedsel der goudvisschen betreft, zoo heeft de onder- 

 vinding geleerd dat brood voor hen niet gezond is , en ook het water 

 slijmig maakt. Minder is dit het geval met gewone witte ouweltj es; 

 doch het beste wat men den goudvisschen geven kan, als zij niet 

 genoeg jonge slakken, wormen, larven enz. in het aquarium vinden 

 kunnen, is aan lange reepjes gesneden rundvleesch en nu en dan 

 eenige geweekte haver- of tarwekorrels. 



Voor wij van de goudvisschen in het aqtiarium afscheid nemen, 

 moeten wij nog even opmerkzaam maken op eenen gevaarlijken vijand 

 dier visschen , die echter niet zelden in hun gezelschap gezien wordt ; 

 wij bedoelen den grooten bruinen waterkever [HydropJdlus piceus). 

 Dit dier tast de goudvisschen aan en wel op eene zeer zonderlinge 

 wijze, namelijk door hen eerst de staartvin af te bijten en vervol- 

 gens, al voortvretend , den eigenlijken staart en de rug- en aars- 

 vinnen, zoodat de op die wijze verminkte visch bij levenden lijve 

 half opgepeuzeld wordt en eindelijk sterft. 



