374 ZOOGENAAMDE AZTEKEN. 



dan zij tot thans hebben. Hunne opleiding heeft blijkbaar tot dus 

 ver alleen bestaan in hen te gewennen aan zindelijkheid en het in 

 achtnemen van zekere uiterlijke vormen. Met andere woorden, men 

 heeft hen gedresseerd, niet opgevoed. 



Toen MAXIMO gephotographeerd werd , — iets dat , uit hoofde van 

 de levendigheid van den knaap, die zich moeijelijk geheel rustig 

 kon houden, meermalen moest herhaald worden, — had ik gedurende 

 de twee en een half uur die ik met hem en zijnen begeleider, den 

 Heer Morris, voor wien hij veel gehechtheid toonde, doorbragt, 

 eene goede gelegenheid om hem gade te slaan. Daar ik mij , in 

 de tusschentijden , wanneer eene nieuwe plaat gepraepareerd werd, 

 voortdurend met hem bezig hield, werd hij weldra zeer vertrouwe- 

 lijk; ofschoon niet kunnende spreken, wist hij door gebaarden met 

 het hoofd en de armen en handen toch zeer goed te beduiden, dat 

 hij verstond wat ik (in het Engelsch) tot hem zeide. Natuurlijk 

 echter waren de onderwerpen van ons gesprek alleen de zoodanige, 

 die men met een zeer jong kind zoude behandelen. Ik beproefde 

 toen hem eenige kunststukjes te leeren, die men ook wel aan kin- 

 deren toont. Deze wekten in hooge mate zijne aandacht, doch in 

 weerwil van alle aangewende moeite, vooral ook van zijnen kant, 

 kon hij het niet zoover brengen, dat hij zijne handen zelf zoo 

 vouwde als noodig is, om het bekende "een dominë op een 

 preêkstoeF te maken. Eens nam ik zijne handen en plooide zijne 

 vingers zoo als tot dit kunststuk noodig is. Toen hij nu den duim 

 door de opening zag te voorschijn komen, even als hij het bij mij 

 had gezien, sprong de arme knaap van het bankje op, waarop hij 

 gezeten was, liep naar zijnen begeleider toe en toonde hem zijnen 

 triomf met allerlei teekenen van blijdschap. Herhaaldelijk beproefde 

 hij daarop hetzelfde alleen te doen , maar vruchteloos. Eindelijk kwam 

 hij op eenen inval. Hij stak den duim van zijne regterhand tusschen 

 den wijs- en middelvinger derzelfde hand en sloot deze. Op die wijze 

 deed hij in zijne meening hetzelfde met ééne hand, waartoe ik er 

 twee behoefde. Nu kende zijne vreugd geene palen. Met zijne zwarte 

 oogen, glinsterende van genoegen, mij strak aanziende en mij zijne 

 hand voorhoudende, met den duim in onophoudelijke beweging , toonde 



