NOG EEN WOORU OVER DE ZOOGENAAMDE AZTEKEN. 375 



hij mij wat hij verrigt had, deed toen, voov zoover zijne gebrek- 

 kige voeten zulks veroorloofden, eenige sprongen door het kleine 

 vertrek, onder het uiten van vreugdekreten, en plaatste zich her- 

 haalde malen voor zijnen begeleider en voor mij , om ons zijn kunst- 

 stuk te doen bewonderen. Eerst de terugkomst van den photograaph 

 met eene nieuwe plaat maakte aan deze luidruchtige teekenen van 

 zelfvoldoening een einde. Trouwens het was welligt zijne eerste 

 uitvinding ! 



Niemand zal, vertrouw ik, deze mededeelingen voor te kinder- 

 achtig houden, om daaraan hier eene 'plaats te geven. Integendeel 

 heeft dit door den armen maximo uitgedachte kunststukje, hoe 

 allereenvoudigst ook, eene diepe beteekenis. Het doet in hem den 

 mensch erkennen. Zijne hersenen zullen vermoedelijk ter naauwer- 

 nood in omvang gelijk staan met die van een der grootste anthro- 

 pomorphe aapsoorten, maar geen orang noch chimpansee zouden 

 doen wat hij gedaan heeft. 



Gaarne erken ik, dat dit tooneel, vooral^ de uitbundige blijdschap 

 van den door de natuur zoo misdeelden knaap, wiens geheele voor- 

 komen onwillekeurig minder aan een mensch dan aan sommige dieren 

 herinnert, zijne blijkbare behoefte aan belangstelling en deelneming 

 in zijn geluk mij, juist uithoofde der tegenstelling tusschen dit 

 wanstaltige ligchaam en datgene, wat er blijkbaar in zijne echt 

 menschelijke ziel omging, diep geroerd hebben. 



