DE BIJEN VERSTAAN ELKANDER. 



In de Illustfirte Lanchoirthschqftliche Borfzeitung van Dr. wil- 

 LIAM LÖBE 1857 vindt men een lezenswaardig stukje over de taal 

 en de staatsinrigting der bijen, waaraan wij (p. 86) het volgende 

 ontleen en. 



De heer de frarières was des avonds op zijn studeerkamer be- 

 zig met het lezen van een belangrijk werk. Een houten bijenkorf 

 van eene nieuwe vinding, maar waarin nog nooit bijen geweest wa- 

 ren, stond toevallig op de buiten-vensterbank zijner kamer. De 

 laatste stralen der zon vielen op den korf en drongen door het vlieg- 

 gat tot in het inwendige van den. korf door. Aan de van het vlieggat 

 tegenovergestelde zijde was de wand des korfs van glas, zoodat men 

 gemakkelijk kon zien, wat in het binnenste van den korf voorviel. 



Daar de korf nooit gebruikt was, was er niets in wat de bijen 

 konde aanlokken: noch hars, noch reuk van honig, noch iets der- 

 gelijks, en toch zag hij eene enkele bij, gonzende, den korf aan alle 

 zijden bezien, daar omheen vliegen en eindelijk, na alles aan de 

 buitenzijde in oogenschouw genomen te hebben, zich nederzetten op 

 een klein plankje, dat voor het vlieggat geplaatst was. Na een 

 oogenblik daar gerust te hebben , want men zag aan de snelle be- 

 weging der ringen van haar onderlijf, dat zij vermoeid was, ging 

 zij , eerst voorzigtig , en als met schroom door het vlieggat naar 

 binnen. Door de in het vlieggat vallende zonnestraal kon de heer 

 DE frarières al hare bewegingen gadeslaan. Zij onderzocht den 

 korf van binnen aan alle zijden en vloog eindelijk door het vlieggat 

 weder uit , doch keerde nog eenige malen weder terug , als ware het 

 om zich die plaats goed in het geheugen te prenten. 



