EEN PROTEST. 383 



Bij die stukken vond nu weder hetzelfde plaats als bij den grooten 

 gasbol; zij vormden zich ieder tot eene kern, weder met een ring, 

 ivaaruit de planeten met hare manen zich vormden, terwijl de 

 eerste kern de zon was. Ten bewijze daarvoor beroept men zich op 

 eene planeet, die op dezen vorm van ontwikkeling is blijven staan, 

 namelijk op Saturnus met zijne ringen. Ligt zou misschien iemand 

 daarbij voor den geest kunnen komen., dat dit veel heeft van eene 

 philosophische sage of mythe en hier het verhevene in het tegenover- 

 gestelde dreigde over te slaan', geen ongewoon verschijnsel daar , 

 waar de eene wetenschap inbreuk [?] op het gebied van eene an- 

 dere maakt. Wie dit echter dacht, zou verkeerd deuken. Als wij 

 hier namen loilden noemen., zou niemand het in de gedachte nemen 

 om hierbij aan eene philosophische sage of mythe te denken of het 

 al te verheven te achten. Neen, dat heet [! !] de verklaring van 

 de w^ording van ons planetenstelsel.'' 



Wij zullen hier al dat fraais niet commentariëren. Voor vele le- 

 zers van het Album der Natuur ., voor alle, zoo zij de moeite willen 

 nemen om hetgeen hier staat, met een of ander goed werk over 

 dit onderwerp te vergelijken, zal elke toelichting overbodig zijn 

 om te bewijzen, dat de schrijver een vreemdeling is op het gebied 

 der natuurkunde. Had hij het hierbij gelaten, wij zouden, in het 

 besef dat de schoone theorie van laplace op vele plaatsen betere 

 tolken dan hij heeft gevonden , de pen niet opgenomen hebben naar 

 aanleiding van zijn stuk, waaruit over het geheel niets anders blijkt, 

 dan dat de natuurkundigen wel de letter van de oudste scheppings- 

 oorkonde, maar niet den geest daarvan tegen zich hebben. Dit nu 

 zal niemand betwisten, maar vele uitdrukkingen in het nu volgende 

 zijn uitermate geschikt om bij zijne lezers eene zeer scheve voor- 

 stelling te wekken van de verhouding, waarin de natuuronderzoekers 

 zich gevoelen tegenover den Grooten Maker der natuur, en tegen deze 

 voorstelling is het, dat wij hier meeuen te moeten protesteren. 



Er is een tijd geweest, dat zij, die meer van de natuurkrachten 

 wisten dan de groote hoop, door dezen met den naam van toove- 

 naars werden bestempeld Dit is thans gelukkig voorbij ; natuur- 

 kunde en zwarte kunst zijn niet meer één; maar toch is de na- 



