384 EEN PROTEST. 



tuurkennis, in het oog van velen, nog in zeker opzigt eene zwarte 

 wetenschap. Men heeft sints langen tijd gemeend, — en hoewel, met 

 de verbreiding der natuurkennis, dit denkbeeld al minder en min- 

 der algemeen wordt, heerscht het onder allerlei vormen toch nog 

 bij velen — dat het onderzoek der natuurwetten den mensch van 

 God afleidde. De schrijver van het boven aangehaalde stuk schijnt 

 ook van dit gevoelen te zijn; zijne woorden althans zijn op vele 

 plaatsen zeer geschikt om den lezer in den waan te brengen , dat een 

 in God geloovend , op God vertrouwend natuuronderzoeker een weezen 

 met twee aangezigten is. Al dadelijk na zijne boven overgenomen 

 meesterlijke expositie, in een adem, laat hij er op volgen: "Gij mist 

 er de Godheid in," en iets verder heet het: "Waar de natuuronder- 

 zoeker zich op God gaat beroepen, daar houdt hij op te verklaren, 

 te begrijpen, dat is het verband tusscheii oorzaken en gevolgen 

 open te leggen." 



Wij willen dit stukje niet te uitgebreid doen worden, hetgeen 

 het geval zou moeten zijn, als wij ons protest tegen deze en der- 

 gelijke zinsneden, of liever tegen de denkbeelden, die zij bij de 

 lezers moeten doen ontstaan, hier gingen motiveren. Het zal genoeg 

 zijn, als het voorgaande den lezer opwekt om, door een oplettend 

 nagaan van hetgeen de schrijver uit de natuurwetenschap mededeelt, 

 voor zich zelven uit te maken , in hoever hetgeen hij over die weten- 

 schap zegt, vertrouwen verdient. Wij bepalen ons te eer daarbij, 

 omdat het Album der Natuur steeds verre wil blijven van alle po- 

 lemiek en dien ten gevolge ook van kritiek zich dient te onthou- 

 den. Wat dit opstelletje aan zijdelingsche kritiek behelst, moge 

 aangemerkt worden, niet als doel, maar als middel om, met eenige 

 hoop op goeden uitslag en toch in weinig woorden, eene opvat- 

 ting te bestrijden, welke, indien zij gegrond was, een onuitwisch- 

 bare smet zou werpen op de natuurwetenschap , op hare beoefenaars, 

 en vooral niet het minst op hen , die haar met al hunne magt trachten 

 te verspreiden en te populariseren. Is dit een strijd, welnu, het is 

 er een ^rö aris et focis, een, waarvan de vredelievendste zich niet 

 alti-id onthouden kan noch mag. Ln. 



