WETENSCHAPPELIJK BIJBLAL), 3 



te leveren , terwijl zij daarentegen niet binnendringen in eijeren , waaruit 

 later hommels komen. Letjckart zag wel is waar spermatozoiden in 

 de micropyle van twee bijeneijeren , en beide waren wijfjes -eijeren , doch 

 eensdeels was het getal dier waarnemingen veel te gering om daaruit een 

 besluit te mogen trekken; anderdeels werd het tegenbewijs gemist, namelijk 

 het ontbreken van spermatozoiden in de hommeleijeren. 



VoN siEBOLD is gelukkiger geslaagd. In den inhoud van een aantal 

 vrouwelijke eijeren, waarvan vele slechts een uur vroeger gelegd waren, 

 zag hij , na ze onder een dekplaatje voorzigtig eenigzins gedrukt te hebben , 

 duidelijk nog beweeglijke spermatozoiden. Het gelukte hem zelfs deze nog 

 te ontdekken in eijeren, die reeds twaalf uren oud waren. Het geheele 

 getal der door hem onderzochte vrouwelijke eijeren bedroeg 52; 30 van 

 dezen bleken spermatozoiden te bevatten , terwijl van de overige 22 nog 

 12 bij het prepareren mislukt waren. Daarentegen kon hij bij 27 hommel- 

 eijeren, op gelijke wijze behandeld, geen spoor van spermatozoiden waar- 

 nemen. De gegrondheid der veronderstelling, dat de vrouwelijke bijen uit 

 bevruchte en de mannelijke uit onbevruchte eijeren geboren worden, mag 

 derhalve als volkomen bewezen worden beschouwd. Dat het van den aard 

 van het voedsel afhangt of de vrouwelijke individu's later werkbijen dan 

 wel koninginnen zullen worden, is reeds lang bekend. 



Wij voegen hier alleen nog bij , dat dumeril , toen hij het bovenge- 

 noemd werkje van voN siebold aan de Fransche Akademie aanbood (zie 

 Compt. rend, XLIII, pag. 637), herinnerd heeft, dat hij in het artikel 

 Araignée van den Dictionaire des sciences naturelles, heeft opgeteekend, 

 dat AUDEBERT , de bekende schrijver van de Histoire des singes , in een 

 glazen kooi eene vrouwelijke spin opvoedde, die vruchtbare eijeren heeft 

 voortgebragt , waaruit twee vrouwelijke spinnen zijn gekomen, die, geheel 

 geïsoleerd zijnde, op hunne beurt wederom vruchtbare eijeren gelegd hebben. 



Hg. 



PARÏHENOGENESTS BIJ PLANTEN. 



Van het tijdstip der ontdekking van de sexualiteit der phanerogame 

 planten af tot op onzen tijd toe zijn herhaaldelijk (door spallanzani , 

 BERNHARDi, SMITH , FRESENius , GASPARiNi, LECOca en anderen) feiten 

 aangevoerd, die de strekking hebben, om de volstrekte noodzakelijkheid 



