WETENSCHA.PPEL1JK BIJBLAD. 



DE WAEE AAKD DEE ZOOGENAAMDE BLOEDVLEKKEN. 



Bloedvlekken, of liever naar bloed gelijkende gekleurde vlekken op brood, 

 aardappelen, rijst, meelbrij , hostiën en andere zetmeelhoudende stoffen 

 ja zelfs op kleederen, hebben van ouds, en ook in de jongste tijden, 

 wegens haar plotseling ontstaan de verbazing, ja den schrik van het bij- 

 geloovige volk opgewekt. Microscopisch zijn die vlekken het eerst on- 

 derzocht in 1818 door sette te Padua, en daarna niet eer dan in Sep- 

 tember 1848 te Berlijn door eheenberg. Vervolgens hebben verscheidene 

 waarnemers, zooals fkesenitjs, montagne , desmazij^kes, zoodanige bloed- 

 vlekken onderzocht. Doch over den waren aard daarvan was men het niet 

 eens. Seïte en fresenius hielden ze voor paddestoelen, eheenberg voor 

 een dier {Monas prodigiosa) montagne en desmazières voor eene Alge, 

 behoorende tot het geslacht Palmeüa. Opmerkelijk is de periodiciteit in 

 de verschijning dezer ligchaampjes, waarop ehrenberg in 1851 het eerst 

 de aandacht vestigde. Van November 1850 tot het laatst van Januarij 1851 

 had hij ze gecultiveerd, doch na dien tijd waren zij verdwenen. Eerst in 

 1852 werden zij weer waargenomen en gelukte hare voortplanting overal, 

 in Dresden, Munster, Wiesbaden, Erankfort a. M., Eijssel, Parijs enz. 



Dr. L. RABENHOEST, een stuk tarwebrood met de Monas prodigiosa van 

 ehrenberg gekregen hebbende, bestippelde daarmede drie gaar gekookte, 

 maar niet zeer meelige aardappelen op eenige plaatsen , en entte vijf kleine 

 stukjes van dat besmette brood, elk zoo groot als een speldeknop, op half 

 gaar gekookte rijst , die hij op een vlakken schotel had uitgespreid. Op eenige 

 ouwels streek hij in 't midden eene zoo geringe hoeveelheid dier stof , dat 

 er naauwelLjks eenige roodheid waar te nemen was. Na 36 uren, geduren- 

 de welke de genoemde stoffen bij eene kamerwarmte van 16 — 18° E. aan 

 zich zelven overgelaten waren geweest , vertoonden de vlekjes zich grooter 

 en sterker gekleurd. Dit nam van dag tot dag toe , tot dat op den vijf- 

 den dag de oppervlakte der rijst bijna geheel rood, hier en daar bloedrood 

 en met roode geleiachtige droppels bedekt was. Op de ouwels had de stof 

 zich regelmatig excentriek verbreid , evenwel zonder naar droppels te ge- 

 lijken. Op de aardappelen vertoonde zich de ontwikkeling der bloedvlek- 

 ken eerst zeer schoon , doch werd later door schimmelvorming belemmerd 

 en gestoord. 



Onder het microscoop deden de donkerste, meest op droppels gelijkende 



