WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. H 



voorwerp niet dan met de grootste moeite kunnen worden Avaargenomen . — 

 Ter beproeving der grenzen van scherpte en fijnheid , waarvoor deze me- 

 thode vatbaar is, bezigde pokorny onkngs eenige mikroskopische phant- 

 aardige voorwerpen, als dunne doorsneden van het merg van Heliaulhisi 

 annmis , van het hout van Abies excelsa^ van den stengel van Sorgkum 

 cernuum, van die van Clematls onentalis qwa., en liet daarvan afdrukken 

 vervaardigen op het gewone geglansd papier, dat tot visitekaartjes gebezigd 

 wordt, daar elke andere papiersoort daartoe veel te ruw is. Wanneer men 

 deze afdrukken, die te vinden zijn in Aq SUznuf/sbcrickte der Kais. Akad, 

 1856, Bd, XXI H. I, bij eene 20 — 30 malige of zelfs nog sterkere ver- 

 grooting beschouwt, dan herkent men daarin met verwondering de met het 

 bloote oog volstrekt onzigtbare cellen en vaten , schier op gelijke wijze als 

 of men het voorwerp zelf bij eene gelijke vergrooting beschouwde. 



Hg. 



Over de bepaling van het begrip van soort, vooral der Vogelen. Over 

 dit onderwerp heeft ludwig brehm onlangs in de AUf/euieme Doutscke 

 ]S1 lUurhistorische Zeitimg {Bd. II S. 401) eene bijdrage geleverd, waarvan 

 wij hier een uittreksel mededeelen. 



Met betrekking tot de vogelen, meent Dr. thienemann de soorten naar 

 de eijeren te moeten bepalen, zoodat die vogelen tot verschillende soorten 

 zouden behooren , die verschillende eijeren leggen. Maar een aantal zeer 

 zeker van elkander verschillende vogelsoorten leggen eijeren , die de beste 

 ornitholoog niet van elkander zal weten te onderscheiden, b. v. üorvus 

 corone , üornix en ¥rngilegus , verschillende meezen, CerUda brachi/daciyla 

 en Parus crisfntus , Archibuteo, BiUeo en Müvus , IbU reUgiosa en Plata- 

 lea leiicorodia. Zulk eene bepaling van het begrip soort kan dc^rhalve van 

 geen dienst zijn, ofschoon het niet te ontkennen is, dat bij de ])epaling 

 van sommige soorten de eijeren niet veronachtzaamd moeten worden. 



Anderen willen , dat bij \de bepaling der soorten het geraamte tot rigt- 

 snoer dienen moet. Doch ook dit is niet voldoende. Immers is er tusschen 

 de geraamten van sommige dieren , die door ieder soortelijk van elkander 

 onderscheiden geacht worden, zulk een uiterst gering verschil, dat men 

 vaak verschillen van meer belang aantreft bij individuen van dezelfde soort. 

 Zoo is het b. v. gelegen met het geraamte van den hond en van den 

 wolf, van de verschillende soorten van het geslacht equns ., en evenzeer met 

 het grootste aantal vogelsoorten die tot een en hetzelfde geslacht behooren. 



