WETENSCHAPPELIJK BIJBLAÜ. 13 



schillen de individuen ook zeer in grootte, b.v, Vanessa io, Lncaniis cer- 

 vus, Lijtta vesicatoria. Zoo is het ook bij den steenmarder (ilfw*^e/a /oma) , 

 den vos en andere zoogdieren. 



Van hoe groot gewigt, bij de vogelen en de vlinders vooral, de kleur en 

 leekening ook zij , zoo kan deze op zicli zelf beschouwd tocli evenmin tot 

 eene juiste soortsbepaling dienen, daar die kleur en teekening vaak zeer 

 verschillen, — waartoe dikwijls de omstandigheid, of het dier de vrucht is 

 van de eerste of van de tweede paring in het jaar, veel bijdraagt. 



Op de vraag nu: "welke dieren beliooren dan tot eene en dezelfde soort?" 

 antwoordt brehm het volgende. "Die dieren behooren tot ééne soort , welke 

 in gedaante^ uitwendige h e kleeding , kleur ^teekening ■, looonplaats ^ in de wijze 

 waarop zij zich gedragen, en in het voedsel, dat zij gebruiken eenegroote, er- 

 felijke , overeenkomst vertoonen , en ten aanzien van dat alles niet indivi- 

 dueel op zich zelf staan. Kleine afwijkingen in grootte, snavel- en schedel- 

 vorm [men herinnere zich dat brehm, schoon niet uitsluitend, toch meer 

 bepaaldelijk de vogels op het oog heeft] leggen den grond voor de verschil- 

 lende ondersoorten. Bieden de vogelen in groote massa's eene zekere eigen- 

 aardigheid aan, dan wordt daardoor het aannemen van eene bepaalde soort 

 des te meer geregtvaardigd. 



Ieder der opgenoemde punten, waarop, volgens BREHM,de bepaling der soort 

 gegrond moet worden, wordt nu door hem uitvoerig ontwikkeld. De ruimte 

 verbiedt ons hem in die ontwikkeling te volgen , of liever die hier vertaald 

 mede te deelen, daar zij voor een uittreksel minder geschikt is. 



Te ontkennen is het niet, dat de door brehm aan de hand gegevene 

 regelen voor de onderscheiding der soorten van veel belang zijn en stellige 

 praktische waarde bezitten, maar te betwijfelen is het, of wij daardoor 

 een stap verder gevorderd zijn tot de verkrijging van eene scherp om- 

 schrevene , allezins voldoende bepaling van het begrip van soort , ofschoon 

 brehm dit wel degelijk schijnt te bedoelen. De aard van dit Bijblad ge- 

 doogt niet daaromtrent in beschouwingen te treden , die uit den aard der 

 zaak uitvoerig moeten worden; die over dit punt meerdere inlichting be- 

 geert, verwijzen wij iiaar hetgeen de Hoogleeraar hart ing daarover on- 

 langs heeft aangemerkt in Aanteekening 147 op zijn werk , getiteld : de 

 Voorwereldlijke Schepjnngen. — Intusschen mogen wij niet nalaten te doen 

 opmerken , dat hetgeen brehm aanvoert tegen de opvatting van hen , die 

 het er voor houden, dat die dieren tot ééne soort behooren, welke in 

 den vrijen toestand met elkander paren en vruchtbare jongen voortbren- 

 gen , niet alleen van weinig beteekenis is , maar gedeeltelijk zelfs die 



