WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 29 



ben, gaat schönbein verder en beschouwt de verrotting, de vorming van 

 salpeterzuur bij sommige organische processen en eindelijk ook de gisting. 

 Het is ons onmogelijk hem hierin te volgen, zonder of aan zijne redene- 

 ringen en feiten weinig regt te doen, of in eene ongepaste wijdloopigheid 

 te vervallen. Het bovenstaande zal dan ook, zoo wij hopen, genoeg zijn 

 om schönbein's merkwaardig stuk eenigermate te kenschetsen en dus onze 

 lezers tot de studie daarvan op te wekken. Zij , die eenig belang stellen 

 in scheikundige onderwerpen , zullen daarin zeker veel voldoening vinden. 

 Ja, misschien zal het sommigen van hen wel gaan als ons, en zullen zij 

 na de lezing voor een oogenblik wel droomen van de nabijheid eens tijd- 



stips, w^aarop de allotropie den weg zal gaan van het phlogiston 



der vorige eeuw , met den status nascens , de katalyse , en wat niet al , 

 in haar gevolg; het tijdstip der ontdekking van een nieuw element, dat 

 door zijne verbinding met sommige andere een aantal , nu ook zoogenaamde 

 elementen, en door zijne verschillende atomeverhoudingen daarin de ver- 

 schillende allotropische toestanden voortbrengt, dat. ..., maar voor droo- 

 men is hier althans geene plaats. Ln. 



Over de optische eigenschappen van doorzigtige ligchamen onder den in- 

 vloed des magneets vindt men in de üomptes Rendus, en daaruit in het 

 boven aangegeven nommer van Poggendorfs Annalen eene reeks van me- 

 tingen van VERDET. Het blijkt daaruit, ten eersten — en dit tegen de 

 meening van de la rive, volgens welken de grootte der afwijkingshoek 

 van het polarisatie-vlak , bij verschillende zelfstandigheden , onder denzelfden 

 magnetischen invloed , met den brekingsaanwijzer dier zelfstandigheden toe- 

 neemt, — dat er geen merkbaar verband tusschen beide grootheden be- 

 staat, en ten tweede dat het antagonisme, dat men tusschen verschillende 

 ligchamen in hunne rigting tegenover de polen eens magneets waarneemt 

 en waardoor zij zich magnetisch of diaraagnetisch vertoonen, ook in de 

 werking van zulke ligchamen op de lichtstralen duidelijker en overtuigen- 

 der kan aangetoond worden, dan dit tot nog toe naar de w-aarnemingen 

 van E. BEcauEREL en anderen mogelijk was. Door oplossing van eene 

 sterk magnetische^zelfstandigheid , ijzerchlorid bijv., in eene vloeistof, die 

 voor zich geene zeer sterke werking op den gepolariseerden lichtstraal ou- 

 der den invloed des magneets uitoefent, zooals alkohol of aether, heeft 

 VERDET een ligchaam verkregen dat onder dezelfde omstandigheden het 

 polarisatievlak links draait, waarin andere, diamagnetische zelfstandighe- 

 den dit regts doen, en omgekeerd, Ln. 



