S4 ALBUM DER NATUUR. 



delberg, 1827, 8^.) of dat van tschudi {die Blasemcürmer . Ein monogra- 

 phischer Vermch. Ereiburg, 1837, 4^.) met het werk, waarvan wij den titel 

 aan het hoofd dezer aankondiging opgaven. Het is als ware men in eene 

 andere wereld verplaatst, en als lag er eene eeuw tusschen geschriften, die 

 elkander in minder dan dertig of twintig jaren zijn opgevolgd. De blaas- 

 worni van de lever der muizen {Cysticercus fasciolaris) wordt in het darm- 

 kanaal van de kat tot eene taenia {Taenia crassicollis) , en de lintworm 

 van den mensch (Taenia solium) heeft eerst als blaasworm in de spieren 

 van het zwijn geleefd. De met ontwikkelde eijeren voorziene leden van een' 

 bandworm geven , in het darmkanaal van een zwijn overgebragt , weder 

 aanleiding tot het ontstaan van blaaswormen. Blaaswormen komen bij 

 plantetende dieren, knaagdieren en herkaauwende dieren voor; de volko- 

 niene vormen, de bandwormen (Taeniae), bij vleeschetende dieren (honden, 

 katten) en bij den omnivoren mensch. De veelkop-blaasworm, die de draai- 

 ziekte bij de schapen veroorzaakt, ontstaat uit een' bandworm, die in de 

 darmbuis van den herdershond leeft. Met bijzondere uitvoerigheid heeft de 

 Schr. de ontwikkelingsgeschiedenis nagegaan van Taenia serrata^ die bij 

 jagthonden voorkomt, en als Ci/sticercns pisiformis in de lever en de lon- 

 gen van hazen en konijnen leeft. De embryonen van den bandworm door- 

 boren het darmkanaal, en gaan met het bloed der poortader in de lever 

 over, waar zij zich na vier dagen als knobbeltjes of puntjes vertoonen. — 

 Duidelijke afbeeldingen versieren dit werk, hetgeen in de boekverzameling 

 van eiken wetenschappelijken geneeskundige evenzeer als in die van eiken 

 beoefenaar der dierkunde eene plaats verdient. 



J. V. D. H. 



Eene nieuwe suikersoort uit de vruchten van Phaseolus vulgaris. — Toen 

 Dr. H. VOHL het suikergehalte in eenige versShe moesgroenten wilde on- 

 derzoeken , bevond hij , dat het sap der onrijpe snijboonen na voleindigde 

 gisting zijnen zoeten smaak niet verloren had , en hij vermoedde daarom , 

 dat daarin mannite bevat was. Door verzadiging van liet uitgegiste sap 

 met krijt en soda, uitdaraping en uittrekking van de overblijvende massa 

 met wijngeest , verkreeg hij eene kristallinische zelfstandigheid , die zich 

 uit de wijngeestoplossing afzette en , na een herhaald kristalliseren , uiter- 

 lijk veel overeenkomst met mannite vertoonde. Echter onderscheidt zich 

 deze suikersoort daarvan, zoowel door eenige eigenschappen als door de 

 zamenstelling , om welke reden V. h^ox phaseomannite heeft genoemd. De 

 tafelvorraige kristallen zijn gemakkelijk oplosbaar in water en in verdunden 



