WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 35 



alkohol, maar volstrekt niet in absoluten alkoliol noch in aether. De op- 

 lossing geeft met zwavelzuur-koperoxyde en potasclüoog een lazuurblaauw 

 vocht , waaruit zich , zelfs na koking , geen koperoxydul neerslaat. Zonder 

 zwartwording wordt de stof in geconcentreerd zwavelzuur opgelost, desge- 

 lijks in koud geconcentreerd zoutzuur. Met salpeterzuur verwarmd geeft zij 

 oxalzuur. Bij 100^ C verliezen de kristallen 16,5 pCt. water, en bestaan 

 dan uit: 





berekend. 



C 41,0476. . 



. 41,042. 



H 6,8649. . 



, . 6,840. 



58,0876. . 



. 52,118. 



beantwoordende aan de formule C^i H^i O^o. 



Inwendig gebruikt werkt de phaseomannite tamelijk sterk purgerend. De 

 snijboonen bevatten haar in de grootste hoeveelheid, wanneer de zaden 

 nog weinig ontwikkeld zijn; met de vorming van het amylum daarin ver- 

 dwijnt de phaseomannite. {Journ, f. prakt. C7*eme.' LXVIII, pag. 299.) 



Hg. 



Uitkoking van het kwikzilver in de barometerbuis. Ten einde deze be- 

 werking gemakkelijker en zekerder te maken , beveelt de Heer taupenot 

 aan, haar te verrigten in het luchtledige. Tot dat doel wordt het opene 

 einde van de nagenoeg met kwikzilver gevulde buis, door middel van een 

 caoutchoucbuis, verbonden met de luchtpomp. Op den weg der verbinding 

 wordt echter een eenigzins ruim vat gesteld , ten einde te verhinderen , 

 dat , indien de buis door eenig toeval brak , het kwikzilver in de ope- 

 ning van de luchtpomp mogt geraken. Daar het kwikzilver bij eene 90^ C 

 lagere temperatuur in het luchtledige kookt, zoo behoeft de aangewende 

 warmte bij de bewerking merkelijk geringer te zijn, en bovendien worden 

 op die wijze de laatste luchtbolletjes, die aan de wanden kleven, op eene 

 veel volkomener wijze verwijderd, dan bij de uitkoking op de gewone 

 wijze. {Ann. de Chim. et de Phi/s. 1857, pag. 71.) 



Hg. 



Homogeniteit van oplossingen. Dr. adolf lieben heeft onlangs, op uit- 

 noodiging van Prof. bunsen, eenige nieuwe onderzoekingen in het werk 

 gesteld ter beantwoording der vraag: of de deeltjes eener zich in eene 

 oplossing bevindende stof, die op zich zelve specifiek zwaarder is dan 

 het vocht, ook na een geruim tijdsverloop eenigerraate nederdalen, zoodat 



