38 ALBUM DER NATUUR, 



waargenomen en waarvan hij de kennis verscliuldigd is aan Dr. bleekee 

 te Batavia. Het is bekend, dat er, behalve de stellig vergiftige slangen 

 (de afdeelingen der Solénojli/phes en Proteroglyphes van duméril) nog 

 eene talrijke groep bestaat, waarin reinwardt het eerst ontdekt heeft 

 dat achter eene reeks van kleine tanden een of meer grootere tanden 

 voorkomen, die aan de bolle zijde eene groeve vertoonen, welke in ver- 

 band staat met de uitlozingsbuis eener klier. Intusschen was het, zelfs na 

 de latere onderzoekingen van schlegel, üuvernoy en duméril onzeker ge- 

 bleven of deze gegroefde tanden wel als eigenlijke giftanden te beschou- 

 wen zijn. Bleeker heeft nu bij eene nieuwe soort, die hij Solenodon 

 phaiosoma noemt, achter de kleine tanden in de bovenkaak, eene zeer 

 lange tand gevonden, welke over hare geheele lengte doorboord is , even 

 als de giftanden van de Solenoglyphes. 



Hg. 



Kunstmatige of werktuigelijke accommodatie van het oog voor alle afstanden. 



Hierover deelt de Heer stoltz aan de Académie des Sciences het volgen- 

 de mede. 



Eerste proef. Men bezigt het eenvoudige door muller beschreven toe- 

 stel ter aantooning van de accommodatie, hetgeen bestaat in twee spelden, 

 die op eenigen afstand van elkander, b. v. 20 centimeters, op een blad 

 karton gestoken zijn, zoo dat hare uiteinden zich op ééne lijn bevinden. 

 Nadat men zich heeft overtuigd, dat het oog die beide spelden niet te 

 gelijker tijd duidelijk zien kan , rigt men de oogen op de naastbij gelegene, 

 welke men dan duidelijk ziet, terwijl de andere nevelachtig schijnt. Nu 

 buigt men het hoofd een weinig achterover, en, terwijl men het bovenste 

 ooglid zoover laat dalen , dat het ongeveer de helft van het doorschijnend 

 hoorn vlies bedekt, plaatst men den vinger op den oogkuilsrand ter hoogte 

 der binnenste commissuur der oogleden , zonder aan het oog te raken , en 

 trekt nu zacht het bovenste ooglid buitenwaarts , zoodat men het spant en 

 daardoor het hoornvlies matig drukt en afplat. Dan zal de eerste speld, die 

 men duidelijk zag, nevelachtig worden, en de andere daarentegen duide- 

 lijk worden gezien, zoodat de accommodatie op eene werktuigelijke wijze 

 en zonder dat de wil er iets toe doet , van de eerste speld op de t weede 

 is overgebragt; want hoe men het oog zelf ook inspant, zoo kan men 

 daardoor de proef niet doen mislukken. 



Tweede proef. Men rigt het oog op de tweede, verst verwijderde speld, 

 plaatst een vinger aan den buitenhoek, en een anderen aan den binnen- 



