WETENSCHAPPELIJK BIJBLA.D. 59 



RAYMONDO siLVA , de cci'ste waarvan ze uit eene in Centraal-Amerika gele- 

 gene , tot dus ver nog door geen Europeaan bezochte stad Iximaya zoude ge- 

 roofd hebben. Zij werden daar, dus luidt het vertelsel, dat de heer m. intusschen 

 geeft voor hetgeen het is , als afgoden vereerd , en er zouden in die streken 

 nog vier- a vijf honderd dergelijke individuen leven. 



De beide kinderen (de jongen heet maximo, het meisje baetola) ge- 

 lijken zoo zeer op elkander, dat men ze op 't eerste gezigt terstond voor 

 broeder en zuster, of althans voor leden der zelfde familie houdt. Maximo 

 gelijkt een in zijne ontwikkeling terug gebleven knaap van 7 — 8 jaren , 

 BARTOLA een meisje van 5 — 6 jaren. Leubuscher schat (Januarij 1856), 

 den jongen op 16 — 17, het meisje op 12 — 14 jaren. 



Het meest in 't oogloopende bij deze kinderen is de eigenaardige vorm 

 der hoofden , en bepaaldelijk de vorm des gelaats en de verhouding van 

 dit laatste tot den schedel. Het ligchaam is slank en tenger; de jongen 

 bezit scherpere, meer bepaalde trekken, het meisje meer afgeronde vormen 

 en meer vet onder de huid. [Het meisje is breeder van schouders, regter 

 en over 't geheel welgemaakter dan de knaap.] De huid is gebronsd , 

 zacht; het hoofd met lange, digte, krullende, zeer zachte [naar het oor- 

 deel van Kef. daarentegen eenigzins stroeve] blaauwzwarte haren bedekt. 

 De schedel is zeer klein, maar symmetrisch; het aangezigt steekt zeer 

 ver vooruit, en schijnt in vergelijking met den kleinen schedel enorm 

 groot. Dit vooruitspringen van het aangezigt is vooral afhankelijk van de 

 sterke ontwikkeling der bovenkaak, en van een grooten arendsneus , terwijl 

 de onderkaak klein is en in een tamelijk scherpen hoek uitloopende , onge- 

 veer 1 centimeter van de bovenkaak terugwijkt. De bovenlip bedekt de 

 groote en vooruitstekende snijtanden niet geheel, vooral bij den knaap; 

 bij beiden ontbreekt het voorhoofd genoegzaam geheel. De oogen puilen 

 uit, zijn glinsterend en hebben eene levendige en opmerkzame uitdrukking. 

 [Eef. kwam het voor , dat vooral bij den knaap de oogen meestentijds die onbe- 

 paalde, levenlooze uitdrukking hadden, die men zoo veel bij idioten waarneemt.] 

 De ligchaamsbewegingen zijn zeer levendig, maar onbestendig en zelfs 

 onder het spelen altijd het karakter bezittende van een zekere haast; zij 

 zijn, gelijk een Fransch waarnemer zich uitdrukt, niet ongelijk aan de be- 

 wegingen bij den Veitsdans. Zij hebben dezelfde onrustige bedrijvigheid, 

 die bij idiotische kinderen niet zeldzaam is; slechts nu en dan gelukt het, 

 hunne opmerkzaamheid voor eenigzins langen tijd te boeijen. Vroeger 

 zouden zij stil en gedrukt zijn geweest ; daarvan is thans geen spoor overig; 

 integendeel plagen zij elkander en hunne gezellen , de beide boschjes- 



