WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 69 



als die men verkrijgt, door van een spectrum, dat door een scherm be- 

 dekt is, dit zoo weg te schuiven, dat eerst het rood en langzamerhand de 

 meer breekbare deelen zigtbaar worden , terwijl men voortdurend de zigtbare 

 stralen wederom onderling zich doet verbinden. Geheel anders vertoont zich de 

 lichtvermeerdering van een zwak lichtend elektrisch kwastje tot de heldere 

 vonk. Hier is het als of het weggeschoven scherm eerst het violette eind 

 van het spectrum zigtbaar deed worden en daarna de andere kleuren daarbij 

 voegde. Reeds dit onderscheid maakt het onwaarschijnlijk , dat de flaauw 

 lichtende elektrische verschijnselen aan een langzaam toenemend gloeijen 

 van vaste deeltjes kunnen worden toegeschreven. Zij zijn veeleer met de 

 weinig lichtende waterstofvlam te vergelijken, welke door gloeijende kool- 

 deeltjes, in de zoogenaamde gasvlam, of door een ander vast ligchaam , 

 zooals bij het Drummond-licht, wit wordt. Het eigenlijke elektrische licht 

 ontstaat in de omgevende isolerende middenstof. Met dit gekleurd en tot 

 de breekbaarste deelen van het spectrum behoorende licht, kunnen zich 

 nu gloeiverschijnselen verbinden , door voortgesleurde deelen der positive 

 en negative elektrode voortgebragt. Zijn deze deeltjes slechts roodgloeijend, 

 dan ontstaat uit de vermenging van het elektrische licht met het hunne 

 een violet licht. Zoo zijn de lichtzuil van de E. in verdunde lucht, het 

 giimpunt {Fusspunkt) van een lichtkwastje en de takkige roode vonken, 

 die de conductor eener elektriseermachine geeft op afstanden welke voor het 

 ontstaan van een helder lichtende vonk te groot zijn. Bereiken de wit gloei- 

 jende deeltjes elkander, dan is, zooals bij de vonk eener Leidsche flesch, het 

 geheel wit, daar bij het heldere, het zwakkere eigenlijk elektrische lich^ 

 even zoo onzigtbaar wordt , als in eene gasvlam het zacht blaauwe benedenste 

 gedeelte nevens het door de gloeijende kooldeeltjes helder lichtende bovenste 

 deel zwart schijnt. Slechts de ontleding door het prisma en de fluorescentie 

 van uraniumglas bewijzen het bestaan van eigenlijk elektrisch licht in zulk een 

 mengsel. Bereiken de gloeijende deeltjes elkander niet, dan ontstaat in de vonk 

 eene donkere plaats ( Unterbrechungsstelle) die echter nog rood licht , nevens 

 het zoogenaamde elektrische uitzendt, wanneer de vroeger wit gloeijende 

 deeltjes zich tot de rood gloeihitte hebben afgekoeld. Het giimpunt van een 

 lichtkwastje is met deze donkere plaatste vergelijken; de hierin nog rood 

 gloeijende deeltjes van den vasten geleider zullen op grooteren afstand ophou- 

 den te gloeijen , zoodat daar het eigenlijk elektrische alleen zich doet gelden." 

 Tot zoover dove. Wie in de proeven belang stelt , waarop hij deze resul- 

 taten heeft gegrond, verwijzen wij naar poggendorff's Annalen. 1857. N^ 6. 



Ln. 



