WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Owen. On the Anatomy of the great Ant-eater {Myrmecophaga jubata) 

 Transact. of the Zoolog. Society. Vol. IV, p. 117 en vervolg. 



Onder de tandelooze dieren , die in de warme gewesten onzer aarde te 

 huis behooren, is het geslacht der miereneters een der belangrijkste. Zij 

 leven alle in Zuid- Amerika in de bosschen , en voeden zich met insekten, 

 vooral met mieren en witte mieren , wier nesten zij met hunne groote 

 nagels omwroeten. Van de grootste soort {Myrmecophaga jubata L.) be- 

 stond tot nog toe geene ontleedkundige beschrijving, die thans door den 

 beroemden owen is ondernomen , en waarvan het eerste gedeelte in het 

 vierde deel der Verhandelingen van het zoologisch Genootschap vervat is. 

 In de diergaarde van dat genootschap was een voorwerp dezer soort, na er 

 slechts eenige maanden geleefd te hebben , gestorven , hetgeen tot dit on- 

 derzoek aanleiding gaf. Het dier was, zonder den staart, 4 voet 7 duim 

 lang; de lengte van den staart bedroeg 33 duim. De zeer smal uitloo- 

 pende kop was 14 duim lang. De huid heeft eenige gelijkheid met die der 

 pachydermen ; zij is over den nek en op den rug 3 lijn dik. Aan den hals 

 is de huid met elastiek bindweefsel aan de onderliggende spieren gehecht. 

 Er zijn hier eenige bundels van huidspieren. Aan den buik is eene breede 

 laag van huidspiervezels aanwezig, waardoor de eigenlijke buikspieren 

 bedekt worden. De spieren van den kop en van de tong worden naauwkeurig 

 beschreven. Van de binnenzijde van het bovenstuk des borstbeens {manu- 

 brium sterni) ontstaat eene spier, wier ander uiteinde zich aan de onder- 

 kaak vasthecht {muscidus sternomaxillaris); deze spier schijnt als eene 

 ontwikkeling van een gedeelte van den muscidus steniocleidomastoideus 

 beschouwd te moeten worden. Het is aan de werking van dit paar spieren , 

 dat de eigenaardige beweging van het hoofd bij den miereneter vooral moet 

 worden toegeschreven, wanneer hij zich tot slapen schikt, waarbij hij den 

 kop tusschen de voorpooten voorwaarts buigt en tegen de borst aandrukt. 

 Het tongbeen ligt ver naar achteren. De musculus stylo-hyoideus hecht 

 zich, na een schuinschen loop van vijf duim naar achteren en naar be- 

 neden , aan de hoornen van het tongbeen , en trekt dus de tong naar 

 voren , in welke werking hij met den musculus geniohyoideus zamenstemt. 

 De terugtrekking van het tongbeen wordt door de musculi sterno-thyre- 

 oidei en door de thyreohyoidei (schijnbaar de vervolgen van de vorige) 



BIJBLAD. A. D. N. 9 



