WETENSCHAPPELIJK BIJBLAÜ. 87 



soorten gaan gelijken. Dit geldt niet alleen ten aanzien van de kleur , maar 

 ook van de gedaante des diers, van de overeind staande spitse ooren, den 

 haargroei, enz. Keeds olivier merkt op, dat de honden in de omstreken 

 van Konstantinopel op jakhalzen gelijken. In zuidelijk en oostelijk Eusland 

 vindt men tallooze , half verwilderd in groote troepen ronddolende honden , 

 die in kleur, in gestalte en in vorm der ooren dikwijls op de meest be- 

 driegelijke wijze met jakhalzen overeenkomen. De waarneming van pallas, 

 dat de honden met de jakhalzen in de beste vriendschap leven , is bij deze 

 uitwendige overeenkomst ligt te begrijpen. — Dat bastaarden van honden 

 en wolven niet zeldzaam zijn, is bekend; van honden en jakhalzen ont- 

 breken zij evenmin. 



De vraag : of de hond eene zelfstandige en scherp afgescheidene dier- 

 soort is, zooals de wolf, de jakhals en de vos, is moeijelijk te beantwoor- 

 den. Duidelijk is het, dat van ééne stamsoort van den hond geene spraak 

 zijn kan , in dien zin , als wij van ééne stamsoort van het paard en van 

 de geit spreken. Naar alle analogie is er geen wild dier waarschijnlijk, 

 dat getemd zijnde, zulk eene menigvuldigheid van vormen te voorschijn 

 brengen kan, als wij onder de honden aantreifen. Maar, wanneer wij ook 

 al het onwezenlijke , al het van de cultuur afhankelijke daarlaten , dan 

 bestaat er toch nog in de natuur geen dier, dat geheel met den hond over- 

 eenkomt. En evenwel is het niet waarschijnlijk , dat de oorspronkelijke stam 

 van zulk een dier over de geheele oppervlakte der aarde heeft kunnen uit- 

 sterven. Het zou tegenwoordig niet eens mogelijk zijn , de in verschillende 

 streken des aardbodems voorkomende verwilderde honden uit te roeijen ; het 

 zou in vroegere tijden nog veel moeijelijker geweest zijn , om den oorspron- 

 kelijken wilden stam overal te vernietigen. Het is alsmede niet waarschijn- 

 lijk, dat zulk eene nog bestaande stamsoort tot nu toe onopgemerkt, niet 

 ontdekt gebleven zou zijn. 



En zoo blijft er dan haast geen andere uitweg, dan met pallas 

 aan te nemen: dat de oorsprong van den huishond te zoeken is in de 

 temming en vermenging der in de onderscheidene landen te huis behoo- 

 rende wolfsoorten. 



Deze beschouwingswijze zal natuurlijk eene bloote hypothese kunnen 

 blijven; maar zoo zij in de natuur gegrond is, zal het mogelijk zijn, ze 

 door directe vergelijkingen van honden- en wolvenschede.'s tot volkomen 

 zekerheid te verheffen. De onbeperkte kruising der hondenrasson onderling, 

 en met den wolf en den jakhals , sluit zich aan die beschouwingswijze het 

 best aan, even als het ook niet zonder gewigt is, dat daardoor de groote 



