90 ALBUM DER NATUUR. 



en den luisterrijken glans van dit licht in die hooge noordelijke breedten. 

 Men ziet het tegen den avond in het noorden beginnen; allengs breidt 

 het zich als een prachtige boog uit, die den geheelen hemel omvat en 

 nabij het zenith in schitterende kroonen schijnt te eindigen, die niet zelden 

 allerlei kleuren vertoonen. Het noorderlicht breidt zich dan van lieverlede 

 een weinig meer naar het zuiden uit, en verdwijnt eindelijk gedurende de 

 raorgenuren in deze streek des hemels. Zoo schoon en heerlijk is dit 

 schouwspel, dat het scheepsvolk en de officieren dikwerf uren lang, bij 

 eene temperatuur van éO"" onder nul, buiten bleven om er in bewondering 

 naar te staren. Gedurende het verschijnsel nam hij niet die geweldige 

 bewegingen van de magneetnaald waar, welke door anderen beschreven 

 zijn, maar de oostelijke storing van de dagelijksche variatie scheen hem 

 toe gelijktijdig te zijn met de verschijning van het noorderlicht in het 

 noorden, terwijl de westelijke storing ontstaat wanneer het noorderlicht 

 naar het zuiden overgaat. 



Nog maakte maguire gewag van een ander merkwaardig verschijnsel, 

 dat het gevolg is van het trouwens ook reeds door anderen waargenomen 

 verschil tusschen de temperatuur der lucht en die van het water in dat 

 gedeelte der poolzee. Op ongeveer een mijl afstand van het schip was de 

 zee nog open, ofschoon bedekt met drijfijs, waarvan de schollen zich tot 

 heuvels op een stapelden ; nog iets verder was de zee geheel vrij van ijs 

 en had het water eene temperatuur van — 2° C, terwijl die der lucht — 40° C. 

 bedroeg. Dit had ten gevolge dat uit het water gestadig eene ontzettende 

 hoeveelheid damp opsteeg, zoodat de zee zich vertoonde als een ketel 

 met kokend water. Hg. 



Beenderen van het Reuzenhert, tegelyk met overblijfselen van mensche- 

 IJjke kunstviijt gevonden. De heer a. von morlot gaf aan de K. K. Ge- 



oloyiscke RelchsanstaU te Weenen van die ontdekking berigt (Junij 1857). 

 Men is haar verschuldigd aan de heeren jahn en ullmann , die haar kortelijk 

 medegedeeld hebben in een uitvoerig werk: Die PfaUbau-Altenthümer 

 von. Moo&seedorf im Kanton Bern. Het kleine meer was in 1856 ge- 

 deeltelijk drooggemaakt. Men vond daarbij aan het benedeneinde des 

 meers eene vlakte, van ongeveer 70 voet lengte langs den oever en 50 

 voet breedte , welke min of meer digt bezet was met palen van eiken-, es- 

 schen-, berken- en dennenhout, die door twee veenlagen heen tot in den 

 mergelachtigen bodem des meers waren ingedreven. Eene veenbedding van 3 

 tot 4 voet dikte bestaat van boven geheel uit plantaardige bestanddeelen ; 



