36 OVER DE TAMME GANZEN. 



bij daglicht het weideland niet verlaten , als de nacht aankomt gevoe- 

 len zij dat niets hen hindert om op het bouwland of bij de korenhoo- 

 pen te gast te gaan, en zij volgen die aandrift en vergeten dat zij wel 

 eens zouden kunnen worden betrapt. s 



Gunt de landbouwer haar in den nacht in de buitenlucht de vrijheid, 

 dan gebruikt hij wel eens een middel om haar door vrees van het 

 bouwland af te houden. Hij plaatst dan op het land een pop van 

 stroo, die, wat de grootte betreft, met den mensch overeenkomt. 

 Dat plaatsen moet echter bij avond, als het reeds duister is, geschie- 

 den, en de stroopop moet worden weggenomen, voordat de morgen- 

 schemering aanbreekt. Zijn die voorzorgen genomen, dan meent de gans 

 in die stroopop een mensch te zien , waarvoor zij te recht bevreesd 

 zijn. Laat de landbouwer de stroopop ook terwijl het dag is op het 

 land verblijven, dan ziet de gans dat de gedaante, die hare verbeel- 

 ding in de duisternis in een mensch heeft veranderd , van stroo is ver- 

 vaardigd , en dat dus hare vrees ijdel is. De stroopop is daarna onver- 

 mogend haar schrik aan te jagen; de ganzen verzadigen zich aan het 

 gewas , zelfs bij de stroopop , naar hartelust. 



Bij al de voorzorgen , die men neemt , wordt toch het rijpe graange- 

 was dikwijls zeer benadeeld. Het is moeielijk om op al den bouwgrond 

 stroopoppen als wachters te plaatsen , terwijl met het heen- en terug- 

 brengen veel tijd verloren gaat. Verkieselijk is het dus wel de ganzen 

 des nachts thuis te houden, in den tijd dat het graan rijp is. 



De vrouwen der landbouwers hebben van de ganzen een ander euvel 

 te vreezen. Bevindt het gewasschen linnengoed zich op de bleek , dan is 

 er geen plek op de aarde waar de ganzen liever vertoeven dan op het 

 sneeuwwitte linnen, dat zij op meer dan eene wijze bemorsen. 



De tamme ganzen zorgen in den regel geheel voor zich zelve , zon- 

 der hulp van anderen. Alleen tijdens den winter, vooral als de sneeuw 

 het veld dicht bedekt, ontvangen zij eenig voeder van den boer. 



De tamme ganzen stammen van de wilde ganzen (Anser cinereus) 

 af; zij verschillen echter veelal in kleur van vederen. 



Bij de wilde gans zijn de achterbuik- en de onderdekvederen van 

 den staart wit, de stuit en de kleine en middelste dekvederen grijs; 

 de vederen der overige deelen, van den rug en de vleugels en die der 

 zijden van den rug zijn purperachtig donkerbruin, maar met lichter 

 zoomen. Alle overige deelen zijn grijsbruin, langs het midden van den 

 hals en borst lichter. 



